പച്ചപ്പാർന്ന ഒരു കാടിന്റെ അരികിൽ, കവി എന്ന മുയൽ ഒരു ചെറിയ കുടിൽ പണിതു. വലിയ ആഡംബരങ്ങളേക്കാൾ സമാധാനം ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരാളായിരുന്നു കവി. ഒരു ദിവസം അവന്റെ കൂട്ടുകാരായ ലിയോ എന്ന കുറുക്കനും പിപ്പ് എന്ന അണ്ണാനും അവന്റെ പുതിയ വീട് കാണാൻ വന്നു.
അവർ അകത്തേക്ക് കയറിയ ഉടനെ ലിയോ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു, "എന്താ കവി, ഇതൊരു വീടാണോ അതോ ഒരു ചെറിയ മാളമാണോ? ഇത്രയും ഇടുങ്ങിയ സ്ഥലത്ത് എങ്ങനെ ഇരിക്കാൻ പറ്റും!"
പിപ്പ് അണ്ണാൻ ചുറ്റും നോക്കി നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു, "നിനക്ക് ഒട്ടും അഭിരുചിയില്ലേ കവി? ഒരു നല്ല വീടിന് വലിയൊരു വരാന്തയും, ധാരാളം ഭക്ഷണം സൂക്ഷിക്കാൻ സ്ഥലവും, അതിഥികൾക്ക് ഇരിക്കാൻ വലിയ ഇടവും വേണം. ഈ കുഞ്ഞു വീട് ഒന്നിനും കൊള്ളില്ല!"
അവർ വീടിന്റെ വലിപ്പത്തെക്കുറിച്ചും സൗകര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും നിരന്തരം പരാതി പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. കവി എല്ലാം ശാന്തമായി കേട്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ ലിയോ പറഞ്ഞു, "നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു വീട് പണിതതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല."
കവി അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "നിങ്ങൾ പറയുന്നത് ശരിയാണ്. ഈ വീട് ചെറുതാണ്, സൗകര്യങ്ങളും കുറവാണ്. പക്ഷേ എന്റെ യഥാർത്ഥ വിഷയം മറ്റൊന്നാണ്. ഈ ചെറിയ മുറിയിൽ ഇരിക്കാൻ ആവശ്യമായത്ര നല്ല കൂട്ടുകാർ പോലും എനിക്കില്ല എന്നതാണ് എന്റെ സങ്കടം. ഞാൻ എത്ര വലിയ കൊട്ടാരം പണിതാലും, കൂട്ടിന് സ്നേഹമുള്ള സുഹൃത്തുക്കൾ ഇല്ലെങ്കിൽ ആ വീട് ശൂന്യമായിരിക്കും."
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ ലിയോയും പിപ്പും ലജ്ജയോടെ തലതാഴ്ത്തി. വീടിന്റെ വലിപ്പത്തേക്കാൾ പ്രധാനം സ്നേഹമുള്ള കൂട്ടുകാരാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
Moral
വീടിന്റെ വലിപ്പമല്ല, കൂടെയുള്ളവരുടെ സ്നേഹമാണ് ജീവിതത്തിന്റെ ഐശ്വര്യം.
