ఒక అందమైన గ్రామంలో కవిన్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతనికి కొత్త విషయాలు తెలుసుకోవాలనే కుతూహలం ఎక్కువ. ఒకరోజు అడవిలో నడుస్తుండగా అతనికి ఒక వింతైన మెరిసే రాయి దొరికింది. అతను దానిని ఇంటికి తెచ్చి చాలా రోజులు పరిశోధన చేశాడు. ఆ రాయి చీకటిలో వెలుగునిస్తుందని అతను కనుగొన్నాడు.
ఈ విషయం గ్రామమంతా పాకింది. అందరూ అతన్ని 'గొప్ప మేధావి' అని కొనియాడటం మొదలుపెట్టారు. ఒకరోజు ఒక ధనవంతుడు వచ్చి, 'నువ్వు అద్భుతమైన మేధావివి! నువ్వు ప్రపంచాన్ని మార్చేస్తావు!' అని అతిగా పొగిడాడు.
కానీ కవిన్ ఆ పొగడ్తలకు మురిసిపోలేదు. అతను చాలా వినయంగా ఇలా అన్నాడు, 'అయ్యా, దయచేసి నన్ను అంత గొప్పవాడిని అని పిలవకండి. ఈ అనంతమైన సముద్ర తీరంలో, అలలు తెచ్చే చిన్న చిన్న రాళ్లను ఏరుకుంటున్న ఒక చిన్న పిల్లాడిని నేను మాత్రమే. నేను ఇంకా చాలా నేర్చుకోవాలి.'
కవిన్ మాటలకు ఆ ధనవంతుడు ఆశ్చర్యపోయాడు. నిజమైన జ్ఞానం వినయంలోనే ఉంటుందని అతను గ్రహించాడు.
Moral
జ్ఞానం ఎంత పెరిగినా వినయం ఉండాలి.
