ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಹೊಳೆಯುವ ಕಲ್ಲನ್ನು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅವನು ಅದನ್ನು ಮನೆಗೆ ತಂದು ಬಹಳ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಿದನು.
ಕೊನೆಗೆ ಆ ಕಲ್ಲು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನು ಕಂಡುಹಿಡಿದನು. ಈ ಸುದ್ದಿ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹರಡಿತು. ಜನರು ಅವನನ್ನು 'ಮಹಾ ಬುದ್ಧಿವಂತ' ಎಂದು ಹೊಗಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಒಬ್ಬ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಂದು, 'ನೀನು ಅದ್ಭುತ ಪ್ರತಿಭೆ, ನೀನು ದೊಡ್ಡ ವಿಜ್ಞಾನಿಯಾಗುತ್ತೀಯಾ!' ಎಂದು ಅತಿಯಾಗಿ ಹೊಗಳಿದನು.
ಆದರೆ ಕವಿನ್ ಅತಿಯಾದ ಹೊಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುಜುಗರಪಟ್ಟನು. ಅವನು ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು, 'ಸರ್, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವನೆಂದು ಕರೆಯಬೇಡಿ. ಈ ವಿಶಾಲವಾದ ಸಮುದ್ರದ ದಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಅಲೆಗಳು ತರುವ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಮಗುವಷ್ಟೇ ನಾನು. ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ತುಂಬಾ ಕಲಿಯಬೇಕಿದೆ.'
ಕವಿನ್ನ ಈ ವಿನಯವನ್ನು ಕಂಡು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮೌನವಾದನು. ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನವು ವಿನಯದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು.
Moral
ಜ್ಞಾನವು ವಿನಯವನ್ನು ತರಬೇಕು.
