ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிரவன் என்ற ஒரு சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, எதையும் ஆழமாகச் சிந்திப்பவன். ஒருமுறை, அவன் காட்டில் ஒரு விசித்திரமான கல்லைத் தற்செயலாகக் கண்டெடுத்தான். அந்த கல்லைத் தூக்கிப் பார்த்தபோது, அது மற்ற கற்களை விட மிகவும் வித்தியாசமாகத் தெரிந்தது. கதிரவன் அதைத் தனது ஆய்வறைக்குக் கொண்டு சென்று, பல நாட்கள் உழைத்து, அதன் ரகசியத்தைக் கண்டறிந்தான். அது ஒரு அபூர்வமான ஒளி வீசும் கல் என்று அவன் கண்டுபிடித்தான்.
இந்தச் செய்தி கிராமம் முழுவதும் பரவியது. மக்கள் அனைவரும் கதிரவனைப் பார்த்து, 'நீ ஒரு மாபெரும் அறிஞன்! உன்னால் முடியாதது எதுவுமில்லை!' என்று வியந்து புகழ்ந்து பேசினார்கள். கதிரவனின் புகழ் நாளுக்கு நாள் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தது. ஒரு நாள், அந்த ஊரின் பெரிய செல்வந்தர் ஒருவர் கதிரவனைச் சந்தித்து, அவனது அறிவைப் பற்றிப் பலவிதமான புகழ்ச்சிகளைச் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தார். 'நீ ஒரு மேதை, நீ இந்த உலகத்தையே மாற்றப்போகிறாய்!' என்று அவர் உற்சாகமாகக் கூறினார்.
ஆனால், கதிரவன் அந்தப் புகழ்ச்சிகளைக் கேட்டு மகிழ்வதற்குப் பதிலாக, சற்று வருத்தமடைந்தான். அவன் அந்தப் பெரியவரிடம் மிகவும் பணிவாகச் சொன்னான், 'ஐயா, தயவுசெய்து என்னை அப்படிப் புகழாதீர்கள். நான் ஒரு பெரிய அறிஞன் என்று நீங்கள் சொல்வது எனக்குப் பெருமையாக இல்லை. உண்மையில், நான் ஒரு பெரிய கடலின் கரையில் அமர்ந்து, அலைகளால் அடித்து வரப்படும் சிறு சிறு மணல் துகள்களைச் சேகரிக்கும் ஒரு சிறுவனைப் போன்றவன் மட்டுமே. இன்னும் நான் நிறையக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.'
கதிரவனின் இந்தத் தாழ்மையான மற்றும் உண்மையான வார்த்தைகளைக் கேட்ட அந்தப் பெரியவர், மௌனமாகிப் போனார். புகழ்ச்சியை விட உண்மையான அறிவும், அடக்கமுமே ஒரு மனிதனை உயர்ந்த இடத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும் என்பதை அவர் அன்று உணர்ந்தார்.
பாடம்
அதிகமான அறிவு இருந்தாலும், எப்போதும் அடக்கத்துடன் இருக்க வேண்டும்.
