ശാന്തമായ ഒരു താഴ്വരയിൽ കവിൻ എന്നൊരു ബാലൻ താമസിച്ചിരുന്നു. ലോകത്തെക്കുറിച്ച് എപ്പോഴും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുതൂഹലമുള്ള കുട്ടിതായിരുന്നു അവൻ. ഒരിക്കൽ കാടിന്റെ അരികിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മണ്ണിൽ പകുതി പു묻പ്പെട്ട ഒരു വിചിത്രമായ കല്ല് അവൻ കണ്ടെത്തി. അത് വീട്ടിലെത്തി വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ അവൻ പരിശോധിച്ചു.
ദിവസങ്ങളോളം കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത കവിൻ, ആ കല്ലിന് ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങാനുള്ള ഒരു പ്രത്യേക കഴിവുണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തി. ഈ വാർത്ത നാടുനീളെ പടർന്നു. ആളുകൾ അവനെ വലിയൊരു ബുദ്ധിമാനായി കാണാൻ തുടങ്ങി. 'കവിൻ ഒരു പ്രതിഭയാണ്!' എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു നടന്നു.
ഒരിക്കൽ ഒരു ധനികൻ കവിനെ കാണാൻ വന്നു. കവിൻ്റെ ബുദ്ധിയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം വലിയ രീതിയിൽ പുകഴ്ത്തി സംസാരിച്ചു. 'നീ ഒരു മഹാപ്രതിഭയാണ്, ലോകം നിന്നെ ഓർക്കും!' അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ കവിൻ ആ പുകഴ്ത്തലുകൾ കേട്ട് സന്തോഷിക്കുന്നതിന് പകരം വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു, 'അല്ല സർ, എന്നെ അങ്ങനെയൊന്നും വിളിക്കരുത്. ഈ ലോകം ഒരു വലിയ കടലാണ്, ആ കടൽത്തീരത്തിരുന്ന് തിരമാലകൾ എറിഞ്ഞുതരുന്ന ചെറിയ കല്ലുകൾ പെറുക്കിക്കൂട്ടുന്ന ഒരു കുട്ടിയാണ് ഞാൻ മാത്രം. എനിക്ക് ഇനിയും ഒരുപാട് പഠിക്കാനുണ്ട്.'
കവിൻ്റെ ഈ വിനയം കേട്ട് ആ ധനികൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. യഥാർത്ഥ അറിവ് വിനയത്തിലാണ് എന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി.
Moral
അറിവ് കൂടുന്തോറും വിനയം വർദ്ധിക്കണം.
