నీలి పర్వతాల అడవిలో లూనా అనే చిన్న కుందేలు నివసించేది. లూనాకు ఒక చిన్న లోపం ఉంది; ఆమె ఒక చెవికి వినిపించదు మరియు ఒక కన్ను మాత్రమే స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. ఇది చూసి లూనా తల్లిదండ్రులు ఎప్పుడూ బాధపడేవారు, దీనివల్ల లూనా తనపై నమ్మకాన్ని కోల్పోయింది.
ఒకరోజు లూనా తాతయ్య ఆమెను చూడటానికి వచ్చారు. ఆయన లూనా లోపాన్ని ఒక బలహీనతగా చూడలేదు. ఆమెలోని ప్రత్యేకతను ఆయన గమనించారు. ఒక చెవికి వినిపించకపోవడం వల్ల, ఆమె రెండో చెవి చాలా తీక్షణంగా శబ్దాలను వినగలదు. అలాగే, ఆమె ఒక కన్ను చాలా దూరంలో ఉన్న చిన్న కదలికలను కూడా స్పష్టంగా చూడగలదు.
ya ఒకరోజు అడవిలోకి వేటగాళ్లు వచ్చారు. వారు అడవిలోని జంతువులను భయపెట్టడం మొదలుపెట్టారు. జంతువులన్నీ భయంతో వణికిపోతున్నాయి. "మనం ఎటు వెళ్ళాలి? ఏ దారి సురక్షితం?" అని అన్నీ కంగారు పడ్డాయి.
లూనా తాతయ్య, "వేటగాళ్లు ఎప్పుడు విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నారో మనం గమనించాలి" అని చెప్పారు. కానీ జంతువులన్నీ భయంతో ఏమీ చేయలేకపోయాయి.
అప్పుడు లూనా ధైర్యంగా ముందుకు వచ్చింది. "నేను సహాయం చేయగలను!" అని చెప్పింది. "నా చెవి వింటోంది, ఎడమ వైపున ఉన్న వేటగాళ్లు పెద్ద శబ్దాలు చేస్తూ వస్తున్నారు."
తర్వాత లూనా ఒక ఎత్తైన బండరాయిపైకి ఎక్కి నిలబడింది. "నా కన్ను చూస్తోంది, కుడి వైపున ఉన్న దారిలో వేటగాళ్లందరూ గాఢ నిద్రలో ఉన్నారు! అక్కడ ఎవరూ కాపలా లేరు!" అని ధైర్యంగా చెప్పింది.
లూనా ధైర్యాన్ని చూసి జంతువులన్నీ ఆమె మాట విని కుడి వైపు దారిలో మెల్లగా నడిచాయి. లూనా అందరికీ దారి చూపింది. నిద్రపోతున్న వేటగాళ్లను ఎవరూ గమనించకుండానే, జంతువులన్నీ సురక్షితంగా అడవి నుండి బయటపడ్డాయి.
లూనా చేసిన పనికి జంతువులన్నీ ఆమెను మెచ్చుకున్నాయి. తను లోపభూయిష్టమైన దానిని కాదు, తన ప్రత్యేకతతో అందరినీ కాపాడగల శక్తివంతురాలిని అని లూనా తెలుసుకుంది.
Moral
మనలోని లోపాలను మనం తెలివిగా ఉపయోగిస్తే, అవి మనకు గొప్ప బలాగా మారుతాయి.
