നീലമല കാട്ടിൽ ലൂണ എന്നൊരു കുഞ്ഞു മുയൽ താമസിച്ചിരുന്നു. ലൂണയ്ക്ക് ഒരു ചെറിയ പരിമിതിയുണ്ടായിരുന്നു; അവളുടെ ഒരു ചെവിക്ക് കേൾവിശക്തി കുറവായിരുന്നു, ഒരു കണ്ണ് മാത്രമേ നന്നായി കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. ഇത് കണ്ട് അവളുടെ മാതാപിതാക്കൾ എപ്പോഴും വിഷമിച്ചിരുന്നു. ഇത് ലൂണയെ മാനസികമായി തളർത്തി. "എനിക്ക് മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ ആകാൻ കഴിയില്ല" എന്ന് അവൾ എപ്പോഴും കരുതിയിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ലൂണയുടെ മുത്തച്ഛൻ അവൾക്കൊപ്പം താമസിക്കാൻ വന്നു. ലൂണയുടെ കുറവുകളെ ഒരു പോരായ്മയായി കാണാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ല. പകരം, അവളുടെ പ്രത്യേകതകൾ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരു ചെവിക്ക് കേൾവി കുറവായതുകൊണ്ട് തന്നെ, അവളുടെ മറ്റേ ചെവിക്ക് വളരെ സൂക്ഷ്മമായ ശബ്ദങ്ങൾ പോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. അതുപോലെ, അവളുടെ നല്ല കണ്ണ് ദൂരെയുള്ള ചെറിയ ചലനങ്ങൾ പോലും കൃത്യമായി കാണിച്ചുതരുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം കാട്ടിൽ വേട്ടക്കാർ എത്തി. അവർ മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടാൻ കാട് മുഴുവൻ ചുറ്റിവളഞ്ഞു. മൃഗങ്ങളെല്ലാം ഭയന്നുവിറച്ചു. എങ്ങോട്ട് പോകണം? ഏത് വഴി സുരക്ഷിതമാണ്? എന്ന് അവർ ആകെ ആശയക്കുപ്പപ്പിലായി.
മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞു, "വേട്ടക്കാർ എപ്പോൾ വിശ്രമിക്കുന്നു എന്ന് നമ്മൾ ശ്രദ്ധിക്കണം. അവർ ഉറങ്ങുന്ന സമയത്ത് നമുക്ക് മാറാം."
എന്നാൽ മൃഗങ്ങൾ പരിഭ്രാന്തരായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ലൂണ മുന്നോട്ട് വന്നത്. "എനിക്ക് നിങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ കഴിയും!" അവൾ ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. "എന്റെ നല്ല ചെവി പറയുന്നത് ഇടത് വശത്തുള്ള വേട്ടക്കാർ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ നടക്കുന്നുണ്ടെന്നാണ്. അവരുടെ ചുവടുകൾ എനിക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാം."
തുടർന്ന് ലൂണ ഒരു വലിയ പാറയുടെ മുകളിൽ കയറി നിന്നു. "എന്റെ നല്ല കണ്ണ് കൊണ്ട് നോക്കുമ്പോൾ വലത് വശത്തെ പാതയിൽ വേട്ടക്കാർ എല്ലാവരും ഉറങ്ങുകയാണ്! അവിടെ ആരും കാവലില്ല."
ലൂണയുടെ ധൈര്യം കണ്ട് മൃഗങ്ങൾ അവൾ പറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ പതുക്കെ നീങ്ങി. ലൂണ അവരെ നയിച്ചു. വേട്ടക്കാർ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ആ സമയം ഉപയോഗിച്ച് എല്ലാ മൃഗങ്ങളും ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ കാടിന് പുറത്തുള്ള സുരക്ഷിത സ്ഥാനത്തെത്തി.
തന്റെ കുറവുകൾ കൊണ്ട് കൂട്ടുകാരെ രക്ഷിച്ച ലൂണയെ എല്ലാവരും അഭിനന്ദിച്ചു. താൻ മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ മോശമാണെന്ന ചിന്ത മാറി, താൻ ഒരു വീരനായകനാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് ലൂണയ്ക്ക് ലഭിച്ചു.
Moral
നമ്മുടെ കുറവുകളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ഉപയോഗിച്ചാൽ അവ നമ്മുടെ കരുത്തായി മാറും.
