ఒక పెద్ద నగరంలో సోమనాథ్ అనే గొప్ప ధనవంతుడు ఉండేవాడు. అతని వద్ద అపారమైన సంపద మరియు విలాసవంతమైన వస్తువులు ఉండేవి. ఒకరోజు అతను ప్రజలను మరియు పాత్రికేయులను పిలిచి ఒక వింత ప్రకటన చేశాడు.
"వచ్చే సోమవారం, నేను నా కొత్త లగ్జరీ కారును మరియు ఒక పెట్టె నిండా బంగారు నాణేలను నా అంత్యక్రియల సమయంలో మట్టిలో పాతిపెట్టబోతున్నాను," అని చెప్పాడు.
ఇది విని ప్రజలు ఆశ్చర్యపోయారు. "ఇంత పెద్ద సంపదను ఎందుకు వృధాగా పాతిపెడుతున్నారు?" అని ఒక వృద్ధుడు అడిగాడు. దానికి సోమనాథ్ చాలా నిశ్శబ్దంగా, "మనం చనిపోయాక ఈ వస్తువులు మనకు అవసరం లేదు కదా, కాబట్టి వీటిని ఇక్కడే ఉంచవచ్చు" అని సమాధానమిచ్చాడు.
ఈ వార్త de వేగంగా వ్యాపించింది. ప్రజలు అతన్ని పిచ్చివాడు అని ఎగతాళి చేయడం మొదలుపెట్టారు. వార్తా సంస్థలు ఈ సంఘటనను చూడటానికి పెద్ద ఎత్తున వచ్చాయి.
ఆ రోజు కార్యక్రమం జరుగుతున్న చోట సోమనాథ్ మైక్ పట్టుకుని ఇలా అన్నాడు, "ఈ ఖరీదైన వస్తువులను పాతిపెట్టడం మీకు నష్టంగా అనిపిస్తుందా?"
"అవును, ఇది చాలా పెద్ద వృధా!" అని ప్రజలు ఒకేసారి అన్నారు.
అప్పుడు సోమనాథ్ నవ్వుతూ ఇలా అడిగాడు, "మరి ఒక మనిషి కళ్ళు, గుండె లేదా ఇతర అవయవాలను పాతిపెట్టినప్పుడు మీకు ఎందుకు బాధ అనిపించదు? ఆ అవయవాలు వేరొకరి ప్రాణాలను కాపాడగలవు కదా! ఈ బంగారానికంటే అవి ఎక్కువ విలువైనవి కాదా?"
ఆ మాటలకు అక్కడున్న వారంతా నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయారు. వస్తువులు మట్టిలో కలిసిపోతాయి, కానీ ఒకరి అవయవాలు మరొకరికి కొత్త జీవితాన్ని ఇస్తాయని వారు గ్రహించారు. సోమనాథ్ పిచ్చివాడు కాదు, అవయవ దాన ప్రాముఖ్యతను ప్రపంచానికి చాటిచెప్పిన గొప్ప వ్యక్తి అని అందరూ అర్థం చేసుకుని అతడిని అభినందించారు.
Moral
వస్తువుల కంటే ప్రాణాలను కాపాడే అవయవ దానం మిన్న.
