ഒരു വലിയ നഗരത്തിൽ സോമനാഥ് എന്ന വലിയൊരു ധനികൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് ധാരാളം സമ്പത്തും ആഡംബര വസ്തുക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അദ്ദേഹം നാട്ടുകാരെയും പത്രപ്രവർത്തകരെയും വിളിച്ച് ഒരു വിചിത്രമായ കാര്യം അറിയിച്ചു.
"വരുന്ന തിങ്കളാഴ്ച, എന്റെ പുതിയ ആഡംബര കാറും ഒരു പെട്ടി നിറയെ സ്വർണ്ണനാണയങ്ങളും എന്റെ ശവസംസ്കാര ചടങ്ങിൽ ഞാൻ മണ്ണിൽ അടക്കം ചെയ്യാൻ പോവുകയാണ്," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
ഇതുകേട്ട് ആളുകൾ ഞെട്ടിപ്പോയി. "ഇത്രയും വലിയ സമ്പത്ത് എന്തിനാണ് വെറുതെ മണ്ണിൽ അടക്കം ചെയ്യുന്നത്?" എന്ന് ഒരാൾ ചോദിച്ചു. അതിന് സോമനാഥ് ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി, "നമ്മൾ മരിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ ഈ സ്വർണ്ണമോ കാറോ നമുക്ക് ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ, അതുകൊണ്ട് ഇവയെല്ലാം എന്റെ കൂടെ ഇരിക്കട്ടെ."
ഈ വാർത്ത പെട്ടെന്ന് പടർന്നുപിടിച്ചു. ആളുകൾ അദ്ദേഹത്തെ ഒരു ഭ്രാന്തൻ എന്ന് വിളിച്ചു പരിഹസിക്കാൻ തുടങ്ങി. വാർത്താ മാധ്യമങ്ങൾ ഈ സംഭവം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യാൻ എത്തിച്ചേർന്നു.
ചടങ്ങു നടക്കുന്ന ദിവസം സോമനാഥ് ജനക്കൂട്ടത്തോട് ചോദിച്ചു, "ഈ വിലകൂടിയ വസ്തുക്കൾ മണ്ണടിഞ്ഞുപോകുന്നത് കാണുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് വിഷമം തോന്നുന്നുണ്ടോ?"
"അതെ, ഇതൊരു വലിയ നഷ്ടമാണ്!" എന്ന് ആളുകൾ ഒരേ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അപ്പോൾ സോമനാഥ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, "എങ്കിൽ പറയൂ, ഒരു മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളോ ഹൃദയമോ മറ്റ് അവയവങ്ങളോ മണ്ണിൽ അടക്കം ചെയ്യുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് എന്തുകൊണ്ട് ഇത്രയും വിഷമം തോന്നുന്നില്ല? ആ അവയവങ്ങൾ മറ്റൊരാളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കാമല്ലോ. ഈ സ്വർണ്ണത്തേക്കാൾ മൂല്യമുള്ളതല്ലേ അവ?"
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവർ എല്ലാവരും നിശബ്ദരായി. വസ്തുക്കൾ മണ്ണിൽ കിടന്നാൽ ഗുണമില്ല, എന്നാൽ അവയവങ്ങൾ ദാനം ചെയ്താൽ അത് മറ്റൊരാൾക്ക് പുതിയൊരു ജീവിതം നൽകുമെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി. സോമനാഥ് ഒരു ഭ്രാന്തനല്ല, മറിച്ച് അവയവദാനത്തിന്റെ മഹത്വം ലോകത്തിന് കാണിച്ചുതന്ന വലിയൊരു മനുഷ്യനാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
Moral
സമ്പത്തിനേക്കാൾ വിലപ്പെട്ടത് ജീവൻ രക്ഷിക്കുന്ന അവയവദാനമാണ്.
