ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನಗರದಲ್ಲಿ ಸೋಮನಾಥ್ ಎಂಬ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಅಪಾರವಾದ ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಐಷಾರಾಮಿ ವಸ್ತುಗಳಿದ್ದವು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ಜನರನ್ನು ಮತ್ತು ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ವಿಷಯವನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದನು.
"ಮುಂದಿನ ಸೋಮವಾರ, ನಾನು ನನ್ನ ಹೊಸ ಐಷಾರಾಮಿ ಕಾರು ಮತ್ತು ಒಂದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ತುಂಬಿದ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹೂತುಹಾಕಲಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಜನರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. "ಇಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಏಕೆ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ?" ಎಂದು ಒಬ್ಬರು ಕೇಳಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಸೋಮನಾಥ್, "ನಾವು ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಈ ವಸ್ತುಗಳು ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಇವುಗಳನ್ನು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ಇಡಬಹುದು," ಎಂದು ಸರಳವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
ಈ ಸುದ್ದಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿತು. ಜನರು ಅವನನ್ನು ಹುಚ್ಚನೆಂದು ಹೀಯಾಳಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಸುದ್ದಿಗಾರರು ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ನೋಡಲು ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿ ಬಂದರು.
ಅಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆಯುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸೋಮನಾಥ್ ಜನರನ್ನು ನೋಡಿ ಕೇಳಿದನು, "ಈ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹೂತುಹಾಕುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ನಿಮಗೆ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ?"
"ಹೌದು, ಇದು ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟ," ಎಂದು ಜನರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.
ಆಗ ಸೋಮನಾಥ್ ನಗುನಗುತ್ತಾ ಕೇಳಿದನು, "ಹಾಗಾದರೆ, ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಹೃದಯ ಅಥವಾ ಇತರ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹೂತುಹಾಕಿದಾಗ ನಿಮಗೆ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟ만큼 ಸಂಕಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ? ಆ ಅಂಗಗಳು ಇತರರ ಜೀವ ಉಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೇ? ಈ ಚಿನ್ನಕ್ಕಿಂತ ಅವು ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆಬಾಳುವವು ಅಲ್ವೇ?"
ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಮೌನವಾದರು. ವಸ್ತುಗಳು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅಂಗಾಂಗ ದಾನವು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಜೀವ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವರಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಸೋಮನಾಥ್ ಹುಚ್ಚನಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಂಗಾಂಗ ದಾನದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ ಜ್ಞಾನಿ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು.
Moral
ವಸ್ತುಗಳಿಗಿಂತ ಜೀವ ಉಳಿಸುವ ಅಂಗಾಂಗ ದಾನವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು.
