ஒரு பெரிய நகரத்தில் சோமநாத் என்ற பெரும் செல்வந்தர் வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் அளவற்ற செல்வமும், நவீன வசதிகளும் இருந்தன. ஒரு நாள் அவர் ஊர் மக்களையும், பத்திரிகையாளர்களையும் ஒன்று திரட்டி ஒரு விசித்திரமான அறிவிப்பை வெளியிட்டார்.
"வருகிற திங்கட்கிழமை, நான் எனது புதிய சொகுசு காரையும், ஒரு பெட்டி நிறைய தங்கக் காசுகளையும் எனது இறுதிச் சடங்கின் போது மண்ணோடு புதைக்கப் போகிறேன்" என்று கூறினார்.
இதைக் கேட்ட மக்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர். "இவ்வளவு செல்வத்தையும் ஏன் வீணாகப் புதைக்கிறீர்கள்?" என்று ஒரு முதியவர் கேட்டார். அதற்கு சோமநாத், "நாம் இறந்த பிறகு இந்தத் தங்கம் அல்லது கார் எங்குமே பயன்படாது, எனவே இவற்றைத் தரைக்கடியில் வைத்துவிடலாம்" என்று மிகவும் எளிமையாகப் பதிலளித்தார்.
இந்தச் செய்தி காட்டுத்தீயைப் போல பரவியது. மக்கள் அவரை ஒரு பைத்தியக்காரன் என்று கிண்டல் செய்யத் தொடங்கினர். செய்தியாளர்கள் அவர் என்ன செய்யப் போகிறார் என்பதைப் படம் பிடிக்கக் கூட்டமாக வந்தனர்.
அன்று நிகழ்வு நடந்த இடத்தில் சோமநாத் மேடையில் நின்றார். கூட்டத்தைப் பார்த்த அவர், "இந்த விலையுயர்ந்த பொருட்களைப் புதைப்பது உங்களுக்குப் பெரிய இழப்பாகத் தெரிகிறதா?" என்று கேட்டார்.
"ஆம், இது மிகப்பெரிய வீண்" என்று மக்கள் கூட்டமாகச் சொன்னார்கள்.
அப்போது சோமநாத் புன்னகைத்துக்கொண்டே கேட்டார், "அப்படியானால், ஒரு மனிதனின் கண்கள், இதயம் மற்றும் இதர உறுப்புகளைப் புதைக்கும்போது உங்களுக்கு ஏன் இவ்வளவு வருத்தம் இல்லை? அந்த உறுப்புகள் மற்ற உயிர்களைக் காப்பாற்றப் பயன்படும்போது, இந்தத் தங்கத்தை விட அவை எவ்வளவு பெரிய மதிப்பு கொண்டவை என்பதை நீங்கள் உணர்கிறீர்களா?"
அவரது வார்த்தைகளால் அங்கிருந்த அனைவரும் மௌனமானார்கள். பொருட்கள் அழிந்துவிடும், ஆனால் ஒருவரின் உறுப்புகள் மற்றவர்களுக்குப் புதிய வாழ்வைத் தரும் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். சோமநாத் ஒரு முட்டாள் அல்ல, அவர் உடல் உறுப்பு தானத்தின் முக்கியத்துவத்தை உலகிற்கு உணர்த்திய ஒரு ஞானி என்பதை மக்கள் புரிந்து கொண்டு அவரைப் பாராட்டினர்.
பாடம்
பொருட்களை விட மனித உயிர்களைக் காக்கும் உடல் உறுப்பு தானமே மிக உயர்ந்தது.
