ఒక అందమైన గ్రామంలో కన్నన్ అనే తెలివైన బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా చురుకైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉంది; తను చేసే ప్రతి పనికి తనే కారణమని, తన తెలివితేటలే గొప్పవని గర్వపడేవాడు. ఒకరోజు అడవి దగ్గర ఆడుకుంటుండగా, ఒక వృద్ధుడు ఒక వింతైన అద్దాన్ని చూపిస్తూ, 'కన్నన్, ఈ అద్దం నీలోని నిజాయితీని చూపిస్తుంది' అని చెప్పారు.
కన్నన్ ఆసక్తిగా అద్దంలో చూశాడు. కానీ అతనికి తన ముఖం కనిపించలేదు; బదులుగా అతని అహంకారం మరియు ప్రకృతిలోని గొప్పతనాన్ని అతను ఎలా విస్మరించాడో ఆ దృశ్యాలు కనిపించాయి. కన్నన్ ఆశ్చర్యపోయాడు. అప్పుడు ఆ వృద్ధుడు ఇలా అన్నారు, 'ఈ విశ్వాన్ని నడిపించే ఆ పరమాత్మను కొలవని బుద్ధి, స్పర్శ లేని చేయి లేదా చూపు లేని కన్ను వంటిది. అది ఉన్నా ప్రయోజనం ఉండదు.'
తమ తెలివితేటల కంటే ఈ సృష్టి వెనుక ఉన్న శక్తి గొప్పదని కన్నన్ గ్రహించాడు. అప్పటి నుండి అతనిలో అహంకారం తగ్గి, వినయం పెరిగింది. అతని మనస్సు కొత్త వెలుగుతో నిండిపోయింది.
