ஒரு அழகான கிராமத்தில் கண்ணன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. தான் செய்யும் எல்லாவற்றிற்கும் தான் மட்டுமே காரணம் என்று நினைப்பான். ஒரு நாள், அவன் காட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு முதியவர் ஒரு விசித்திரமான கண்ணாடியைக் காட்டியது. 'கண்ணன், இந்த கண்ணாடி உனக்கு உண்மையைச் சொல்லும்' என்றார் அந்த முதியவர்.
கண்ணன் ஆர்வத்துடன் கண்ணாடியைப் பார்த்தான். ஆனால் கண்ணாடியில் அவனது முகம் தெரியவில்லை; மாறாக, அவன் செய்த தவறுகளும், அவன் மற்றவர்களிடம் காட்டிய அகங்காரமும் தான் தெரிந்தது. கண்ணன் அதிர்ச்சியடைந்தான். அப்போது அந்த முதியவர் சொன்னார், 'இந்த உலகம் ஒரு பெரிய சக்தி நடத்தும் விளையாட்டு. அந்தப் பேராற்றலை வணங்கத் தெரியாத அறிவு, உணர்ச்சியற்ற ஒரு கை அல்லது காலத்தைப் போன்றது. அது எதற்கும் பயன்படாது.'
கண்ணன் மெதுவாகத் தன் தவறை உணர்ந்தான். தான் எவ்வளவு பெரியவராலும், அந்தப் பிரபஞ்சத்தின் சக்தியாலும் இயக்கப்படுகிறோம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டான். அன்று முதல், அவன் பணிவுடன் இருக்கத் தொடங்கினான். அவன் மனதில் இருந்த அகங்காரம் மறைந்து, ஒரு புதிய தெளிவு பிறந்தது.
