ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കണ്ണൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു മിടുക്കനായ ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ ബുദ്ധിയുള്ളവനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; താൻ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം തന്റെ കഴിവ് കൊണ്ടാണെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു. ഒരു ദിവസം കാടിനടുത്ത് കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു വൃദ്ധൻ ഒരു വിചിത്രമായ കണ്ണാടിയുമായി അവന്റെ അടുത്തെത്തി. 'കണ്ണാ, ഈ കണ്ണാടി നിന്റെ ആത്മാവിന്റെ സത്യം കാണിച്ചുതരും,' അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
കണ്ണൻ ആകാംക്ഷയോടെ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി. എന്നാൽ അവിടെ അവന്റെ മുഖത്തിന് പകരം, അവന്റെ അഹങ്കാരവും ലോകത്തിന്റെ മഹത്വത്തെ അവൻ അവഗണിച്ച നിമിഷങ്ങളും തെളിഞ്ഞു കണ്ടു. കണ്ണൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. വൃദ്ധൻ തുടർന്നു, 'ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന മഹാശക്തിയെ വണങ്ങാൻ അറിയാത്ത ബുദ്ധി, സ്പർശനശേഷിയില്ലാത്ത കൈയെപ്പോലെയാണ്. അത് നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒരു പ്രയോജനവുമില്ല.'
തന്റെ അഹങ്കാരം വെറുതെയാണെന്നും, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വലിയൊരു ശക്തിയുടെ ഭാഗമാണെന്നും കണ്ണൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അന്നുമുതൽ അവൻ വിനയമുള്ളവനായി മാറി. അവന്റെ മനസ്സിലെ അഹങ്കാരം മാറി പകരം വലിയൊരു தெளிവ് വന്നു.
