ఒక అందమైన గ్రామంలో కవిన్ అనే బాలుడు తన తాతయ్యతో కలిసి నివసించేవాడు. అతని తాతయ్య ఎంతో జ్ఞాని. ఒక సాయంత్రం సూర్యాస్తమయాన్ని చూస్తూ కవిన్ అడిగాడు, "తాతయ్యా, ఈ ప్రపంచం ఎంత పెద్దది! ఈ జీవిత ప్రయాణాన్ని మనం ఎలా పూర్తి చేయగలం?"
తాతయ్య నవ్వుతూ ఇలా అన్నారు, "కవీన్, జీవితం ఒక మహా సముద్రం వంటిది. అందులో కొన్నిసార్లు ప్రశాంతత ఉంటుంది, మరికొన్ని సార్లు పెద్ద అలలు, తుఫానులు వస్తాయి. ఆ సముద్రాన్ని దాటాలంటే మనకు ఒక పడవ కావాలి."
కవిన్ ఆశ్చర్యపోతూ, "కానీ తాతయ్యా, మన దగ్గర పడవ లేదు కదా!" అన్నాడు.
తాతయ్య కవిన్ చేతిని పట్టుకుని మెల్లగా ఇలా చెప్పారు, "ఆ పడవ కర్రతో చేసినది కాదు నాయనా. ఆ పడవ అంటే దైవంపై నీకున్న నమ్మకం మరియు శరణాగతి. మనం భగవంతుని పాదాలను ఆశ్రయించినప్పుడు, ఈ జీవితమనే సముద్రంలో మనం దారి తప్పం. భగవంతుడే మనల్ని సురక్షితమైన తీరానికి చేరుస్తాడు."
కొన్ని రోజుల తర్వాత, కవిన్ ఒక కష్టమైన పరిస్థితిని ఎదుర్కొన్నాడు. అతను చాలా భయపడ్డాడు. అప్పుడు తాతయ్య చెప్పిన మాటలు అతనికి గుర్తొచ్చాయి. అతను కళ్ళు మూసుకుని ప్రశాంతంగా దైవాన్ని స్మరించాడు. ఆ క్షణంలో అతనికి ఒక కొత్త ధైర్యం వచ్చింది. జీవితంలో ఎన్ని ఒడిదుడుకులు ఎదురైనా, దైవచింతన మనల్ని కాపాడుతుందని అతను గ్రహించాడు.
