ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தாத்தா ஒரு சிறந்த கதைசொல்லி. ஒரு நாள், கதிர் வானத்தைப் பார்த்து, "தாத்தா, இந்த உலகம் எவ்வளவு பெரியது! நாம் எங்கே போகிறோம்?" என்று கேட்டான். தாத்தா புன்னகைத்து, "வாழ்க்கை என்பது ஒரு பெரிய கடல் போன்றது கதிர். அதில் பல அலைகள் வரும், பல புயல்கள் வரும். நாம் அந்தப் பெருங்கடலில் மூழ்காமல் இருக்க ஒரு படகு தேவை," என்றார்.
கதிர் குழப்பத்துடன், "படகா? நாம் எப்படிப் படகு கட்ட முடியும்?" என்று கேட்டான். தாத்தா கதிரின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, "அந்தப் படகுதான் இறைவனின் அன்பு மற்றும் சரணாகதி. நாம் செய்யும் நற்செயல்களும், இறைவனைத் தொழும் மனப்பக்குவமும் நம்மைப் பாதுகாக்கும். நாம் எப்போது இறைவனின் பாதங்களைச் சரணடைகிறோமோ, அப்போது இந்த வாழ்க்கைப் பெருங்கடலில் நாம் திசைமாறிப் போகாமல் கரை சேருவோம்," என்றார்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு, கதிர் ஒரு சிறிய விபத்தில் சிக்கினான். அவன் பயந்து போனான். அப்போது தாத்தா சொன்ன வார்த்தைகள் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தன. அவன் கண்களை மூடி, அமைதியாக இறைவனைத் தியானித்தான். அந்த அமைதி அவனுக்கு ஒரு புதிய தைரியத்தைக் கொடுத்தது. அவன் புரிந்து கொண்டான், வெளி உலகப் போராட்டங்களை விட, மனதிற்குள் இருக்கும் இறை நம்பிக்கைதான் உண்மையான பாதுகாப்பு என்று. கதிர் இப்போது பயமில்லாமல், அன்போடும் நம்பிக்கையோடும் வளரத் தொடங்கினான்.
