ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ತಾತನೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ತಾತನಿಗೆ ಕಥೆ ಹೇಳುವುದು ಎಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ ಕೇಳಿದನು, "ತಾತಾ, ಈ ಪ್ರಪಂಚ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆ! ನಾವು ಈ ಜೀವನದ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡುವುದು?"
ತಾತ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ಜೀವನ ಎಂಬುದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಮುದ್ರವಿದ್ದಂತೆ ಕವಿನ್. ಅಲ್ಲಿ ಶಾಂತವಾದ ದಿನಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ, ದೊಡ್ಡ ಅಲೆಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಆ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಲು ನಮಗೆ ಒಂದು ದೋಣಿ ಬೇಕು."
ಕವಿನ್ ಗೊಂದgetದಲ್ಲಿ, "ಆದರೆ ತಾತ, ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ದೋಣಿ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ!" ಎಂದನು.
ತಾತ ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು, "ಆ ದೋಣಿ ಮರದಿಂದ ಮಾಡಿದದಲ್ಲ ಮಗನೇ. ಆ ದೋಣಿ ಎಂದರೆ ದೇವನ ಮೇಲಿರುವ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಶರಣಾಗತಿ. ನಾವು ದೇವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ನಂಬಿದಾಗ, ಈ ಜೀವನದ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ನಾವು ದಾರಿ ತಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ದೇವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ದಡಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತಾನೆ."
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಕವಿನ್ ಒಂದು ಕಷ್ಟದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಭಯಪಟ್ಟನು. ಆಗ ತಾತ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಅವನಿಗೆ ನೆನಪಾದವು. ಅವನು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಶಾಂತವಾಗಿ ದೇವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಧೈರ್ಯ ಬಂದಿತು. ಜೀವನದ ಏರಿಳಿತಗಳ ನಡುವೆ ದೈವಿಕ ನಂಬಿಕೆಯೇ ನಿಜವಾದ ರಕ್ಷಣೆ ಎಂದು ಅವನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು.