ఒక చిన్న గ్రామంలో లియో అనే బాలుడు తన తాతయ్యతో కలిసి నివసించేవాడు. ఆ సంవత్సరం ఎండలు చాలా ఎక్కువగా ఉన్నాయి. బావులు, చెరువులు అన్నీ ఎండిపోయాయి. 'తాతయ్యా, పంటలన్నీ ఎండిపోతే మనం ఏం తింటాం?' అని లియో ఆందోళనగా అడిగాడు.
తాతయ్య లియోను దగ్గరకు తీసుకుని, 'కంగారు పడకు నాన్నా, ప్రకృతి చక్రం ఎప్పుడూ మారుతుంది. వాన పడినప్పుడు అది కేవలం నీరు మాత్రమే కాదు, అది జీవన ఆధారం,' అని చెప్పారు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత ఆకాశం నల్లగా మారింది, పెద్దగా వర్షం పడటం మొదలైంది. లియో కిటికీలో నుండి వానను చూస్తూ ఎంతో సంతోషించాడు. వాన వల్ల ఎండిపోయిన నేల పచ్చగా మారింది. పొలాల్లో పంటలు పండటం మొదలయ్యాయి. చెరువులు, బావులు నీటితో నిండాయి.
కొన్ని రోజుల తర్వాత భోజనం చేస్తూ లియో ఇలా అన్నాడు, 'తాతయ్యా, ఈ ఆహారం వాన వల్ల వచ్చింది, అలాగే ఈ నీరు కూడా వాన వల్లనే వచ్చింది కదా!'
తాతయ్య నవ్వుతూ, 'అవును లియో, వానే ఆహారాన్ని సృష్టిస్తుంది, అలాగే అది మన దాహం తీర్చే ఆహారం కూడా,' అని చెప్పారు. లియో వానకు కృతజ్ఞతలు తెలిపాడు.
