ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். அந்த ஆண்டு கோடைக்காலம் மிகக் கடுமையாக இருந்தது. நிலமெல்லாம் வெடித்துக் கிடந்தது, கிணறுகள் வறண்டு போயின. கதிரின் குடும்பம் பயந்து போயிருந்தது. 'தாத்தா, நாம் என்ன செய்வோம்? பயிர்கள் எல்லாம் கருகிவிட்டன, நமக்கு உணவு கிடைக்குமா?' என்று கதிர் வருத்தத்துடன் கேட்டான்.
தாத்தா கதிரின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, 'கவலைப்படாதே கண்ணா, இயற்கையின் சுழற்சி எப்போதும் மாறாது. மழை வரும்போது அது வெறும் தண்ணீராக மட்டும் வருவதில்லை; அது உயிர்களைக் காக்கும் ஒரு பெரும் வரமாக வருகிறது' என்றார்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு, வானம் கருத்தது. மெல்லிய சாரல் தொடங்கி, பின் பலத்த மழை பெய்தது. கதிர் ஜன்னல் வழியாக மழையைப் பார்த்தபடி மகிழ்ச்சியில் துள்ளினான். மழை பெய்தவுடன் நிலத்தின் வாசம் வீசியது. சில நாட்களில், காய்ந்து போயிருந்த வயல்களில் பச்சைப்பசேல் என பயிர்கள் வளரத் தொடங்கின. தானியங்கள் முளைத்தன. அதுமட்டுமல்லாமல், மழையினால் ஏரி மற்றும் குளங்கள் நிறைந்தன. அந்த நீர் குடிப்பதற்கும், மற்ற உயிரினங்கள் உயிர்வாழவும் உதவியது.
கதிர் உணவருந்தும்போது, 'தாத்தா, இந்த அரிசியும் காய்கறிகளும் இந்த மழையால்தான் வந்திருக்கிறது இல்லையா?' என்று கேட்டான். தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே, 'ஆமாம் கதிர். மழைதான் உணவை உருவாக்குகிறது, அதே சமயம் அதுவே தாகம் தீர்க்கும் உணவாகவும் இருக்கிறது' என்றார். கதிர் மழையைப் பார்த்து நன்றி கூறினான்.
