ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಲಿಯೋ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ತಾತನೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ವರ್ಷ ಬೇಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಕೆರೆ, ಕುಂಟೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಬತ್ತಿ ಹೋಗಿದ್ದವು. 'ತಾತಾ, ಬೆಳೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಣಗಿಹೋದರೆ ನಾವು ಏನು ತಿನ್ನುತ್ತೇವೆ?' ಎಂದು ಲಿಯೋ ಚಿಂತಿತನಾದನು.
ತಾತ ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, 'ಚಿಂತಿಸಬೇಡ ಮಗನೇ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಅದು ಕೇವಲ ನೀರಲ್ಲ, ಅದು ಜೀವನದ ವರ,' ಎಂದರು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಆಕಾಶ ಕಪ್ಪಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯತೊಡಗಿತು. ಲಿಯೋ ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಮಳೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದನು. ಮಳೆಯಿಂದಾಗಿ ಒಣಗಿದ್ದ ಭೂಮಿ ಹಸಿರಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿ ಧಾನ್ಯಗಳು ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿದವು. ಕೆರೆಗಳು ಮತ್ತು ಬಾವಿಗಳು ನೀರು ತುಂಬಿದವು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ಲಿಯೋ ಹೇಳಿದನು, 'ತಾತಾ, ಈ ಆಹಾರವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ್ದು ಮಳೆ, ಮತ್ತು ಈ ನೀರು ಕೂಡ ಮಳೆಯಿಂದಲೇ ಬಂದಿದೆ ಅಲ್ವಾ?'
ತಾತ ನಗುತ್ತಾ, 'ಹೌದು ಲಿಯೋ, ಮಳೆಯೇ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಮಳೆಯೇ ನಮಗೆ ಕುಡಿಯಲು ಬೇಕಾದ ಆಹಾರವೂ ಹೌದು,' ಎಂದರು. ಲಿಯೋ ಮಳೆಗೆ ಮನಸಾರೆ ಧನ್ಯವಾದ ಅರ್ಪಿಸಿದನು.
