ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ ലിയോ എന്ന ബാലൻ തന്റെ മുത്തച്ഛനോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നു. ആ വർഷം കഠിനമായ വേനൽക്കാലമായിരുന്നു. കിണറുകൾ വറ്റിപ്പോയി, കൃഷിയിടങ്ങൾ ഉണങ്ങിപ്പോയി. 'മുത്തച്ഛാ, ചെടികളെല്ലാം വാടിപ്പോയാൽ നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും?' ലിയോ സങ്കടത്തോടെ ചോദിച്ചു.
മുത്തച്ഛൻ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് പറഞ്ഞു, 'പേടിക്കണ്ട ലിയോ, പ്രകൃതിയുടെ താളം മാറില്ല. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ അത് വെറും വെള്ളമല്ല, അത് ജീവന്റെ അമൃത്താണ്.'
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആകാശം കറുത്തു ഇരുണ്ടു. പെട്ടെന്ന് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ലിയോ സന്തോഷത്തോടെ ജനലിലൂടെ മഴ കണ്ടുനിന്നു. മഴ പെയ്തതോടെ ഉണങ്ങിപ്പോയ മണ്ണിൽ നിന്നും നല്ല മണം വന്നു. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പാടങ്ങൾ പച്ചപ്പണിഞ്ഞു. ധാന്യങ്ങൾ വളർന്നു വന്നു. കുളങ്ങളും കിണറുകളും വെള്ളം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.
ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ലിയോ പറഞ്ഞു, 'മുത്തച്ഛാ, ഈ ഭക്ഷണവും ഈ വെള്ളവും എല്ലാം ആ മഴ തന്നതാണല്ലേ?'
മുത്തച്ഛൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'അതെ ലിയോ, മഴയാണ് നമുക്ക് ഭക്ഷണം നൽകുന്നത്, അത് തന്നെ നമ്മുടെ ദാഹം തീർക്കുന്ന ജീവജലവുമാണ്.' ലിയോ മഴയെ നോക്കി നന്ദി പറഞ്ഞു.
