ఒక అందమైన గ్రామంలో ఆర్యన్ మరియు అతని తండ్రి రవి నివసించేవారు. రవి ఒక రైతు. ఒక సంవత్సరం ఆ గ్రామంలో వర్షాలు లేక తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. చెరువులు ఎండిపోయాయి, పొలాలు బీటలు వారిపోయాయి. ప్రజలు ఆహారం మరియు నీరు లేక ఇబ్బంది పడుతున్నారు.
ఆర్యన్ స్నేహితుడు అర్జున్, తన తండ్రి చాలా దానధర్మాలు చేస్తారని ఎప్పుడూ గొప్పలు చెప్పుకునేవాడు. కానీ వర్షాలు లేక పంటలు పండకపోవడంతో, అర్జున్ తండ్రి కూడా ఎవరికీ ఏమీ ఇవ్వలేని స్థితికి చేరుకున్నాడు. అందరూ తమ ఆకలి తీర్చుకోవడానికే కష్టపడుతున్నారు.
ఒకరోజు ఆర్యన్ తన తండ్రితో ఇలా అన్నాడు, 'నాన్నా, మనం ఇతరులకు ఎందుకు సహాయం చేయలేకపోతున్నాము?' రవి నెమ్మదిగా ఇలా అన్నాడు, 'నాయనా, మనం ఎంత మంచివారమైనా, ఇతరులకు ఇవ్వడానికి కావాల్సిన వనరులు ప్రకృతి నుండి రావాలి. వర్షం పడితేనే పంటలు పండుతాయి, పంటలు పండితేనే మనకు ఆహారం మరియు సంపద లభిస్తాయి. అప్పుడే మనం దానధర్మాలు చేయగలం మరియు దైవ ప్రార్థనలు చేయగలం.'
కొద్ది రోజులకు ఆకాశం మేఘావృతమై భారీ వర్షం కురిసింది. భూమి మళ్లీ పచ్చదనంతో కళకళలాడింది. పంటలు వచ్చిన తర్వాత, రవి తన దగ్గర ఉన్న ధాన్యాన్ని పేదలకు పంచిపెట్టాడు. ఈ ప్రపంచంలో మంచితనం మరియు దానగుణం నిలవాలంటే వర్షం ఎంత ముఖ్యమో ఆర్యన్ గ్రహించాడు.
