ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவனும் அவனது தந்தை சோமுவும் வசித்து வந்தனர். சோமு ஒரு விவசாயி, மாறன் தன் தந்தைக்கு உதவ எப்போதும் தயாராக இருப்பான். அந்த ஆண்டு கிராமத்தில் மழையே பெய்யவில்லை. நிலமெல்லாம் வெடித்துக் கிடந்தது, கிணறுகள் வறண்டு போயின. மக்கள் பசியாலும் தாகத்தாலும் தவித்தனர்.
மாறனின் நண்பன் கவின், அவனது தந்தை ஒரு பெரிய தானதர்மங்களைச் செய்பவர் என்று பெருமையாகச் சொல்வான். ஆனால், மழை இல்லாததால் கவினின் தந்தை கொடுக்க வேண்டிய தானங்களையும், மற்றவர்களுக்கு உதவும் பணத்தையும் கொடுக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. மாறன் இதைப் பார்த்து வருத்தப்பட்டான்.
ஒரு நாள், மாறன் தன் தந்தையிடம் கேட்டான், 'அப்பா, நாம் ஏன் மற்றவர்களுக்கு உதவ முடிவதில்லை?' சோமு மென்மையாகச் சொன்னார், 'மகனே, நாம் எவ்வளவு நல்லவர்களாக இருந்தாலும், மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கத் தேவையான வளங்கள் இயற்கையிடம் இருந்து வர வேண்டும். மழை பெய்தால் தான் பயிர்கள் வளரும், பயிர்கள் வளர்ந்தால் தான் நம்மிடம் உணவு மற்றும் செல்வம் இருக்கும். அப்போதுதான் நம்மால் தர்மம் செய்யவும், இறைவனைத் தொழவும் முடியும்.'
சில நாட்கள் கழித்து, வானம் கருத்தது, பலத்த மழை பெய்தது. நிலம் மீண்டும் உயிர் பெற்றது. சோமு தன் நிலத்திலிருந்து கிடைத்த முதல் அறுவடையைக் கொண்டு ஏழை மக்களுக்கு உணவு வழங்கினார். மாறன் இப்போது புரிந்து கொண்டான்: மழையே உலகில் நற்பண்புகளும், தர்மமும் நிலைத்திருக்க அடிப்படை.
