മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ആര്യനും അവന്റെ അച്ഛൻ രാഘവനും താമസിച്ചിരുന്നു. രാഘവൻ ഒരു കർഷകനായിരുന്നു. ഒരു വർഷം ഗ്രാമത്തിൽ കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായി. മഴ പെയ്തില്ല, കിണറുകൾ വറ്റിപ്പോയി, കൃഷിയിടങ്ങളെല്ലാം ഉണങ്ങി വരണ്ടു.
ആര്യന്റെ കൂട്ടുകാരനായ അർജുൻ തന്റെ കുടുംബം വലിയ തോതിൽ ദാനം ചെയ്യുന്ന ആളാണെന്ന് എപ്പോഴും അഭിമാനത്തോടെ പറയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ മഴയില്ലാത്തതിനാൽ, അർജുന്റെ കുടുംബത്തിന് ആർക്കും ഒന്നും നൽകാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായി. എല്ലാവരും സ്വന്തം വിശപ്പടക്കാൻ കഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു.
ആര്യൻ തന്റെ അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു, 'അച്ഛാ, നമുക്ക് എന്തുകൊണ്ടാണ് മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ കഴിയാത്തത്?' രാഘവൻ പറഞ്ഞു, 'മകനേ, നമ്മൾ എത്ര നല്ലവരായാലും, മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകാൻ ആവശ്യമായ വിഭവങ്ങൾ പ്രകൃതി നൽകണം. മഴ പെയ്താൽ മാത്രമേ വിളവ് ലഭിക്കൂ. വിളവ് ലഭിച്ചാൽ മാത്രമേ നമുക്ക് ദാനവും പ്രാർത്ഥനയും ചെയ്യാൻ സാധിക്കൂ.'
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം വലിയ മഴ പെയ്തു. ഭൂമി വീണ്ടും പച്ചപ്പണിഞ്ഞു. വിളവെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രാഘവൻ തന്റെ കൃഷിയിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ധാന്യങ്ങൾ പാവപ്പെട്ടവർക്ക് നൽകി. ലോകത്തിലെ നന്മകൾ നിലനിൽക്കാൻ മഴ അത്യാവശ്യമാണെന്ന് ആര്യൻ മനസ്സിലാക്കി.
