ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಆರ್ಯ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂದೆ ರವಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ರವಿ ಒಬ್ಬ ಕೃಷಿಕನಾಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಳೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಕೆರೆ, ಕುಂಟೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಬತ್ತಿ ಹೋದವು, ಭೂಮಿ ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟಿತು.
ಆರ್ಯನ ಗೆಳೆಯ ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಂದೆ ತುಂಬಾ ದಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಮಳೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬೆಳೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ಅರ್ಜುನ್ನ ತಂದೆಯೂ ಯಾರಿಗೂ ಏನನ್ನೂ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆರ್ಯ ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು, 'ಅಪ್ಪಾ, ನಾವು ಯಾಕೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ?' ರವಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು, 'ಮಗನೇ, ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಒಳ್ಳೆಯವರಾಗಿದ್ದರೂ, ದಾನ ಮಾಡಲು ಬೇಕಾದ ಸಂಪತ್ತು ನಮಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಬರಬೇಕು. ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಬೆಳೆ ಬರುವುದು, ಬೆಳೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ನಮಗೆ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತು ಸಿಗುವುದು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ನಾವು ದಾನ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ.'
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮಳೆ ಬಂದಿತು. ಭೂಮಿ ಮತ್ತೆ ಹಸಿರಾಯಿತು. ಬೆಳೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ರವಿ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬಡವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದನು. ಮಳೆಯೇ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸದ್ಗುಣಗಳು ಮತ್ತು ದಾನಗಳು ಉಳಿಯಲು ಕಾರಣ ಎಂದು ಆರ್ಯ ಅರಿತನು.
