ఒక అందమైన గ్రామంలో లీయో అనే బాలుడు తన తాతయ్యతో కలిసి నివసించేవాడు. ఆ గ్రామం యొక్క జీవనాధారం అక్కడి చిన్న చెరువు మరియు వ్యవసాయం. కానీ ఒక సంవత్సరం, ఆకాశంలో మేఘాలు ఉన్నా వర్షం పడలేదు. వారాల తరబడి ఒక్క చుక్క కూడా పడలేదు. చెరువు ఎండిపోయింది, పొలాలు బీటలు వారిపోయాయి.
లీయో తండ్రి ఆందోళనగా, 'తాతయ్యా, నీళ్లు లేకపోతే మనం ఎలా బ్రతుకుతాం? పంటలు ఎలా పండిస్తాం?' అని అడిగాడు. లీయో, 'మనం బావి తవ్వవచ్చా?' అని అడిగాడు. తాతయ్య నవ్వుతూ, 'బాబు, మనం బావి తవ్వగలం కానీ ఆకాశాన్ని శాసించలేం. నీరు లేకపోతే మనకు జీవం లేదు, అలాగే వర్షం లేకపోతే నీరు రావడం కూడా అసాధ్యం' అని చెప్పారు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత, ఒక సాయంత్రం ఆకాశం నల్లగా మారింది. చల్లని గాలి వీచింది. మెల్లగా వాన చినుకులు పడటం మొదలైంది. కొద్దిసేపటికే పెద్ద వర్షం కురిసింది. చెరువు మళ్ళీ నిండిపోయింది. ప్రకృతి ఇచ్చే ఈ వాన లేకపోతే మనిషి చేసే ఏ పని కూడా సఫలం కాదని లీయో గ్రహించాడు.
