ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். அந்த கிராமத்தின் வாழ்வாதாரமே அங்குள்ள சிறிய ஏரியும், விவசாயமும்தான். ஒரு ஆண்டு, வானம் வெடித்துச் சிரித்தது, ஆனால் மேகங்கள் மட்டும் மௌனமாக இருந்தன. பல வாரங்களாக ஒரு துளி மழை கூட பெய்யவில்லை. ஏரி வறண்டு, நிலங்கள் வெடித்துச் சென்றன. கதிரின் தந்தை பயந்துபோய், 'இனி நாம் எப்படி உயிர் வாழ்வது? விவசாயம் செய்யத் தண்ணீர் இல்லையே!' என்று கவலைப்பட்டார்.
கதிர் தன் தாத்தாவிடம் கேட்டான், 'தாத்தா, நாம் ஏரியிலிருந்து தண்ணீரைத் தேடி எங்காவது செல்லலாமா?' தாத்தா மென்மையாகச் சிரித்துவிட்டு, 'கதிரே, நாம் ஏரியைத் தேடக்கூடாது, வானத்தைப் பார்க்க வேண்டும். ஏரியில் தண்ணீர் இல்லையென்றால், அது மேகங்கள் தரும் மழையினால் மட்டுமே நிரம்ப முடியும். மழை பெய்யாவிட்டால், பூமியின் அனைத்துத் தேவைகளும் நின்றுவிடும்' என்றார்.
கதிர் அந்த வறட்சியில் சோர்ந்து போய் அமர்ந்திருந்தபோது, ஒரு நாள் மாலை வானம் கருக்கத் தொடங்கியது. குளிர்ந்த காற்று வீசியது. மெல்லத் தொடங்கிய சிறு துளிகள், de பெரும் மழையாக மாறியது. ஏரி மீண்டும் உயிர் பெற்றது. கதிர் மகிழ்ச்சியில் துள்ளினான். அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது, மனிதர்களாகிய நாம் எவ்வளவு பெரிய வேலை செய்தாலும், இயற்கையின் கொடையான மழையின்றி எதுவும் சாத்தியமில்லை என்று.
