ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಲಿಯೋ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ತಾತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಜೀವನವು ಅಲ್ಲಿನ ಸಣ್ಣ ಕೆರೆ ಮತ್ತು ಕೃಷಿಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಒಂದು ವರ್ಷ, ಮೋಡಗಳು ಬರುವೆಯಾದರೂ ಮಳೆಯೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ವಾರಗಳ ಕಾಲ ಮಳೆಯ ಹನಿ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ಕೆರೆ ಒಣಗಿಹೋಯಿತು ಮತ್ತು ಹೊಲಗಳು ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟವು.
ಲಿಯೋನ ತಂದೆ ಚಿಂತಿತರಾಗಿ, 'ತಾತಾ, ನೀರಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ಹೇಗೆ ಬದುಕಲಿ? ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯಲು ನೀರಿಲ್ಲವಲ್ಲ!' ಎಂದರು. ಲಿಯೋ ಕೇಳಿದನು, 'ನಾವು ಬಾವಿ ತೋಡಬಹುದಲ್ಲವೇ?' ತಾತ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, 'ಮಗನೇ, ನಾವು ಬಾವಿ ತೋಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಆಕಾಶವನ್ನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನೀರಿಲ್ಲದೆ ನಮಗೆ ಬದುಕು ಅಸಾಧ್ಯವಾದರೆ, ಮಳೆಯಿಲ್ಲದೆ ನೀರು ಬರುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ.'
ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಒಂದು ಸಂಜೆ ಆಕಾಶ ಕಪ್ಪಾಯಿತು. ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ಬೀಸತೊಡಗಿತು. ಮೆಲ್ಲನೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯತೊಡಗಿತು. ಕೆರೆಯು ಮತ್ತೆ ತುಂಬತೊಡಗಿತು. ಮಳೆಯಿಂದ ಭೂಮಿ ಹಸಿರಾದಾಗ ಲಿಯೋನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು, ಮಳೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮನುಷ್ಯನ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವೂ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳಲಾರದು ಎಂದು.
