മനോഹരമായ ഒരു മലയോര ഗ്രാമത്തിൽ ലിയോ എന്ന ബാലനും അവന്റെ മുത്തച്ഛനും താമസിച്ചിരുന്നു. ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ ജീവൻ അവിടെയുള്ള ചെറിയ തടാകവും കൃഷിയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു വർഷം ആകാശം കറുത്തിരുണ്ടെങ്കിലും മഴ പെയ്തില്ല. ആഴ്ചകളോളം മഴയുടെ ഒരു തുള്ളി പോലും വീണില്ല. തടാകം വറ്റിപ്പോകുകയും പാടങ്ങൾ വിണ്ടുകീറുകയും ചെയ്തു.
ലിയോയുടെ അച്ഛൻ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു, 'മുത്തച്ഛാ, വെള്ളമില്ലാതെ ഇനി നമ്മൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കും? കൃഷി ചെയ്യാൻ വെള്ളമില്ലല്ലോ!' ലിയോ ചോദിച്ചു, 'നമുക്ക് കിണർ കുഴിച്ചാൽ പോരെ?' മുത്തച്ഛൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു, 'മകനേ, നമുക്ക് കിണർ കുഴിക്കാം, പക്ഷേ ആകാശത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയില്ല. വെള്ളമില്ലാതെ നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ, മഴയില്ലാതെ വെള്ളം വരികയും ഇല്ല.'
അങ്ങനെ കാത്തിരുന്ന ഒരു വൈകുന്നേരം, ആകാശം കറുത്ത മേഘങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു. തണുത്ത കാറ്റ് വീശി. പതിയെ മഴത്തുള്ളികൾ വീഴാൻ തുടങ്ങി. തടാകം വീണ്ടും നിറഞ്ഞു കവിയാൻ തുടങ്ങി. പ്രകൃതിയുടെ ഈ വലിയ അനുഗ്രഹം കാണുമ്പോൾ ലിയോയ്ക്ക് മനസ്സിലായി, മനുഷ്യൻ എത്ര വലിയവനായാലും മഴയില്ലാതെ ഒന്നും സാധ്യമല്ലെന്ന്.
