ఒక అందమైన గ్రామంలో కవి అనే బాలుడు తన తాతయ్యతో కలిసి నివసించేవాడు. తాతయ్య వయసు పైబడినవారైనప్పటికీ, ఆయన ముఖంలో ఎప్పుడూ ఒక రకమైన ప్రశాంతత, తేజస్సు ఉండేవి. ఒకరోజు కవి తన స్నేహితుడు రవిని చూశాడు. రవికి ఒక కొత్త బొమ్మ కావాలని ఉంది, అది దొరకకపోవడంతో అతను చాలా కోపంగా, బాధగా ఉన్నాడు.
కవి తన తాతయ్యను అడిగాడు, "తాతయ్యా, రవి ఎప్పుడూ ఏదో ఒక వస్తువు కోసం ఎందుకు బాధపడుతుంటాడు? మీకు అసలు ఏ కోరికలు ఉండవా? మీరు ఎప్పుడూ ఇంత ప్రశాంతంగా ఎలా ఉండగలరు?"
తాతయ్య నవ్వి, కవిని తోటలోకి తీసుకువెళ్లారు. "కవి, ఈ పూలను చూడు," అని మెల్లగా చెప్పారు. "ఇవి ఎంత అందంగా వికసిస్తున్నాయో కదా! కానీ ఇవి ఎవరినీ ఏమీ అడగవు. ఇవి ప్రకృతి నియమాలకు లోబడి, తమకు కావలసిన దానితో తృప్తి చెందుతూ, ఎటువంటి ఆశలు లేకుండా సువాసనలను పంచుతాయి. మనుషులు కూడా అలాగే ఉండాలి. ఆశలను వదిలి, తమ కర్తవ్యాన్ని సక్రమంగా నిర్వహించేవారే నిజమైన గొప్పవారు."
అప్పటి నుండి, కవి ఒక గొప్ప విషయాన్ని తెలుసుకున్నాడు. సంతోషం అంటే వస్తువులను పోగు చేయడం కాదు, క్రమశిక్షణతో, నిరాశలను వీడి జీవించడం అని అతను గ్రహించాడు.
