മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവി എന്ന ബാലനും അവന്റെ മുത്തശ്ശനും താമസിച്ചിരുന്നു. മുത്തശ്ശന്റെ മുഖത്ത് എപ്പോഴും ഒരു പ്രത്യേക ശാന്തിയും തെളിച്ചവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം കവി തന്റെ കൂട്ടുകാരനായ രാഹുലിനെ കണ്ടു. പുതിയൊരു കളിപ്പാട്ടം കിട്ടാത്തതുകൊണ്ട് രാഹുൽ വലിയ ദേഷ്യത്തിലും സങ്കടത്തിലുമായിരുന്നു.
കവി മുത്തശ്ശനോട് ചോദിച്ചു, "മുത്തശ്ശൻ, രാഹുൽ എന്തിനാണ് എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും കിട്ടാത്തതിന്റെ വിഷമത്തിൽ ഇരിക്കുന്നത്? മുത്തശ്ശന് എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയധികം സമാധാനം? മുത്തശ്ശന് ഒന്നും വേണമെന്ന് ആഗ്രഹമില്ലേ?"
മുത്തശ്ശൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കവിയെ പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. "കവി, ഈ പൂക്കളെ നോക്കൂ," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "ഇവ എത്ര മനോഹരമായി വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു! ഇവ മറ്റൊരാളിൽ നിന്നും ഒന്നും ചോദിച്ചു വാങ്ങുന്നില്ല. പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ജീവിക്കുകയും, തങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് മാത്രം സ്വീകരിക്കുകയും, ആഗ്രഹങ്ങളില്ലാതെ സുഗന്ധം പരത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. മനുഷ്യരും അങ്ങനെയാകണം. ആഗ്രഹങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചും, സ്വന്തം കടമകൾ ഭംഗിയായി നിർവ്വഹിച്ചും ജീവിക്കുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ മഹത്തായവർ."
അന്ന് മുതൽ കവി ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി. സന്തോഷം എന്നത് സാധനങ്ങൾ കൂട്ടിക്കൂട്ടുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ചു ജീവിക്കുന്നതിലാണ്.
