ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தாத்தா ஒரு முதியவர், ஆனால் அவர் முகத்தில் எப்போதும் ஒரு தெய்வீகத் தெளிவும் அமைதியும் இருக்கும். ஒரு நாள், கதிர் ஒரு பெரிய ஆசை கொண்ட தன் நண்பன் ரவியைக் கண்டான். ரவிக்கு நிறைய பொம்மைகளும், இனிப்புகளும் வேண்டும் என்று ஆசை. அது கிடைக்காத போது அவன் மிகவும் கோபமடைந்தான்.
கதிர் தன் தாத்தாவிடம் கேட்டான், "தாத்தா, ரவி ஏன் எப்போதும் எதையாவது கேட்டுக்கொண்டு வருத்தப்படுகிறான்? உங்களுக்கு ஏன் எந்த ஆசையும் இல்லை? நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு அமைதியாக இருக்கிறீர்கள்?"
தாத்தா புன்னகைத்து, கதிரை ஒரு பூந்தோட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். "கதிர், இந்தத் தோட்டத்தைப் பார். இந்த மலர்கள் எவ்வளவு அழகாக இருக்கின்றன? ஆனால் அவை எதையும் மற்றவர்களிடம் இருந்து கேட்டுப் பெறுவதில்லை. அவை இயற்கையின் விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்டு, தங்களுக்குத் தேவையானதை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, எதையும் பிடித்து வைத்துக்கொள்ளாமல் மலர்கின்றன. மனிதர்களும் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். ஆசைகளைத் துறந்து, தன் கடமையைச் சரியாகச் செய்பவர்களே உண்மையான பெருமை வாய்ந்தவர்கள்."
அன்று முதல், கதிர் ஒரு விஷயத்தைக் கற்றுக்கொண்டான். எதையும் அடைய வேண்டும் என்று ஓடாமல், தன் ஒழுக்கத்தையும் கடமையையும் சரியாகச் செய்வதே ஒரு மனிதனுக்கு உண்மையான மகிழ்ச்சியையும் மதிப்பையும் தரும்.
