ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಜ್ಜ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಜ್ಜ ವಯಸ್ಸಾದವರಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ನೆಮ್ಮದಿ ಮತ್ತು ತೇಜಸ್ಸು ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಕವಿ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ರವಿನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಒಂದು ಹೊಸ ಆಟಿಕೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೆಂದು ರವಿ ತುಂಬಾ ಕೋಪ ಮತ್ತು ಬೇಸರದಲ್ಲಿದ್ದನು.
ಕವಿ ತನ್ನ ಅಜ್ಜನ ಬಳಿ ಬಂದು ಕೇಳಿದನು, "ಅಜ್ಜಾ, ರವಿ ಯಾಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಏನನ್ನಾದರೂ ಬೇಕೆಂದು ಅಳುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ? ನಿಮಗೆ ಯಾಕೆ ಯಾವುದೇ ಆಸೆಗಳಿಲ್ಲ? ನೀವು ಯಾವಾಗಲೂ ಇಷ್ಟು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ?"
ಅಜ್ಜ ನಕ್ಕು ಕವಿಯನ್ನು ತೋಟಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. "ಕವಿ, ಈ ಹೂವುಗಳನ್ನು ನೋಡು," ಅಜ್ಜ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. "ಇವು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿ ಅರಳಿವೆ! ಆದರೆ ಇವು ಯಾವುದನ್ನೂ ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಕೇಳಿ ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಇವು ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತವೆ, ತಮಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಹರಡುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯರೂ ಹೀಗೆಯೇ ಇರಬೇಕು. ಆಸೆಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು, ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವವರೇ ನಿಜವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠರು."
ಅಂದಿನಿಂದ ಕವಿ ಒಂದು ಮುಖ್ಯವಾದ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿತನು. ಜೀವನದ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಎಂದರೆ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಶಿಸ್ತು ಮತ್ತು ಸತ್ಯದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದು ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು.
