ఒక అందమైన గ్రామంలో కరి అనే బాలుడు తన తాతయ్యతో కలిసి నివసించేవాడు. కరి చాలా తెలివైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉండేది—అతను ఏ పని మీదైనా ఎక్కువ సేపు దృష్టి పెట్టలేకపోయేవాడు. మెరిసే వస్తువులు చూడగానే కళ్ళే వాటి వైపు వెళ్ళిపోయేవి, ఎవరైనా మాట్లాడుతుంటే చెవులన్నీ అక్కడికే తిరిగేవి.
ఒకరోజు అతని తాతయ్య ఒక చిన్న చెక్క ముక్కను ఇచ్చి, 'కరి, దీనితో ఒక అందమైన పక్షిని చెక్కగలవా?' అని అడిగారు. కరి ఉత్సాహంగా పని మొదలుపెట్టాడు. కానీ కొద్దిసేపటికే ఒక అందమైన సీతాకోకచిలుక ఎగురుకుంటూ వెళ్లడం చూసి, కరి దృష్టి దానిపై పడింది. పని ఆపేసి దాన్ని చూస్తూ ఉండిపోయాడు. ఆ తర్వాత బయట వినిపించే శబ్దాలకు కూడా అతని దృష్టి మళ్ళిపోయేది. చాలా రోజులు గడిచినా ఆ చెక్క ముక్క అలాగే ఉంది.
తాతయ్య అతడిని పిలిచి, 'కరి, నీ ఇంద్రియాలు అడవి గుర్రాల వంటివి. వాటిని నువ్వు నియంత్రించకపోతే, అవి నిన్ను తప్పుదోవ పట్టిస్తాయి. బుద్ధి అనే కళ్లెం సహాయంతో వాటిని నీ ఆధీనంలో ఉంచుకోవాలి' అని చెప్పారు.
కరి తన తప్పు తెలుసుకున్నాడు. మరుసటి రోజు పని చేస్తున్నప్పుడు, ఆకర్షణీయమైన వస్తువులు కనిపించినా లేదా శబ్దాలు వినిపించినా, తన మనసును అదుపులో ఉంచుకుని మళ్ళీ పనిపైనే దృష్టి పెట్టాడు. కొద్ది రోజుల్లోనే, కరి ఆ చెక్కతో ఒక అద్భుతమైన పక్షి బొమ్మను తయారుచేశాడు. తన ఇంద్రియాలను అదుపు చేయడంలో విజయం సాధించిన కరిని చూసి తాతయ్య ఎంతో సంతోషించారు.
