ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കാരി എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ആൺകുട്ടി തന്റെ മുത്തച്ഛനോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നു. കാരി വളരെ മിടുക്കനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു വലിയ പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു: അവന് ഒരിടത്ത് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. തിളങ്ങുന്ന കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവയിലേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി, അയൽവാസികൾ സംസാരിക്കുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കാതുകൾ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും തിരിഞ്ഞു.
ഒരിക്കൽ മുത്തച്ഛൻ അവന് ഒരു ചെറിയ ചന്ദനത്തടി നൽകി പറഞ്ഞു, 'കാരി, ഇതുകൊണ്ട് ഒരു ചെറിയ പക്ഷിയെ കൊത്താൻ നിനക്ക് കഴിയുമോ?' കാരി സന്തോഷത്തോടെ അത് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ജനലിലൂടെ ഒരു മനോഹരമായ പൂമ്പാറ്റ പറന്നുപോയി. കാരിയുടെ കണ്ണുകൾ അതിനെ പിന്തുടർന്നു, അവൻ ജോലി നിർത്തിക്കളഞ്ഞു. പിന്നീട് പുറത്തുനിന്നുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കുമ്പോൾ അവൻ ശ്രദ്ധ മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ മരക്കഷ്ണം മാറ്റമില്ലാതെ ഇരുന്നു.
മുത്തച്ഛൻ അവനെ അരികിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, 'കാരി, നിന്റെ പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങൾ ഒരു കാട്ടു കുതിരയെപ്പോലെയാണ്. അവയെ നീ നിയന്ത്രിച്ചില്ലെങ്കിൽ അവ നിന്നെ എവിടെയെങ്കിലും കൊണ്ടുപോകും. എന്നാൽ ബുദ്ധി എന്ന കടിഞ്ഞാണുകൊണ്ട് നീ അവയെ നിയന്ത്രിച്ചാൽ നിനക്ക് ലക്ഷ്യത്തിലെത്താം.'
കാരി തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. അടുത്ത തവണ അവൻ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ, ആകർഷകമായ കാഴ്ചകൾ കണ്ടാലും ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടാലും തന്റെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച് ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, അവൻ ആ മരക്കഷ്ണത്തിൽ നിന്ന് മനോഹരമായ ഒരു പക്ഷിയെ കൊത്തിപ്പൊളിതു. തന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിച്ച കാരിയെ കണ്ട് മുത്തച്ഛൻ അഭിമാനിച്ചു.
