ஒரு அழகான கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கரிகாலன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பெரிய குறை இருந்தது. அவனது கண்கள் எப்போதும் புதிய விளையாட்டுப் பொருட்களையோ அல்லது இனிப்புகளையோ தேடிக்கொண்டே இருக்கும். காதுகள் எப்போதும் மற்றவர்கள் பேசும் வதந்திகளையோ அல்லது சத்தங்களையோ கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும். ஒருமுறை, அவனது தாத்தா அவனிடம் ஒரு சிறிய மரக்கட்டையைத் தந்து, 'கரிகாலன், இதை ஒரு அழகான சிற்பமாக மாற்ற முடியுமா?' என்று கேட்டார்.
கரிகாலன் ஆர்வத்துடன் அதைத் தொடங்கினான். ஆனால், சிறிது நேரத்தில் ஒரு அழகான பட்டாம்பூச்சி பறந்து வந்ததும், அவனது கண்கள் அதைத் தொடரத் தொடங்கின. அவன் வேலையை நிறுத்திவிட்டான். பிறகு, பக்கத்து வீட்டில் சத்தம் கேட்டதும், அவன் காதுகள் அங்கே திரும்பின. அவன் செய்யும் வேலையில் கவனம் இல்லை. பல நாட்கள் கடந்தும் அந்த மரக்கட்டை அப்படியே இருந்தது.
தாத்தா அவனைக் கூப்பிட்டு, 'கரிகாலன், உன் கண்கள் மற்றும் காதுகள் உனக்குத் துணையாக இருக்க வேண்டும், ஆனால் அவை உன்னை ஆளக்கூடாது. ஒரு குதிரையை எப்படி ஒரு பயிற்சியாளர் சரியாகக் கையாளுகிறானோ, அதுபோல உன் புலன்களை நீயே கையாள வேண்டும்' என்றார். கரிகாலன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த நாள்부터, அவன் ஒரு வேலையைச் செய்யும்போது, தேவையற்ற சத்தங்கள் கேட்டாலும் அல்லது அழகான பொருட்கள் தெரிந்தாலும், தன் மனதைக் கவனித்து மீண்டும் வேலையிலேயே குவியச் செய்தான். nசில வாரங்களுக்குப் பிறகு, கரிகாலன் அந்த மரக்கட்டையை ஒரு அழகான பறவைச் சிற்பமாக மாற்றினான். அவனது பொறுமையும், புலன்களைக் கட்டுப்படுத்தும் திறனும் அவனை மற்ற குழந்தைகளிடமிருந்து சிறந்தவனாக மாற்றியது.
