కొండల మధ్య ఉన్న ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు తన తాతయ్యతో కలిసి నివసించేవాడు. అర్జున్ తాతయ్య ఎప్పుడూ ఏదో ఒక మంచి పని చేస్తూ ఉండేవారు. ఒకరోజు అర్జున్ అడిగాడు, "తాతయ్యా, మీరు రోజూ ఎందుకు ఇంత కష్టపడతారు? కొంచెం విశ్రాంతి తీసుకోవచ్చు కదా!"
తాతయ్య నవ్వుతూ ఇలా చెప్పారు, "అర్జున్, మనం చేసే ప్రతి చిన్న సహాయం ఒక విత్తనం లాంటిది. ప్రతిరోజూ ఒక విత్తనం నాటితే, అది ఒకరోజు పెద్ద చెట్టుగా మారుతుంది."
మరుసటి రోజు, అర్జున్ స్కూల్ నుండి వస్తుండగా, ఒక వృద్ధుడు బరువులు మోయలేక ఇబ్బంది పడటం చూశాడు. మొదట అర్జున్కు ఆడుకోవాలనిపించినా, తాతయ్య మాటలు గుర్తొచ్చాయి. వెంటనే వెళ్లి ఆ వృద్ధుడికి సహాయం చేశాడు. ఆ వృద్ధుడు ఇచ్చిన దీవెనలు అర్జున్ మనసుని ఎంతో సంతోషపెట్టాయి.
అప్పటి నుండి అర్జున్ ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు: 'ఏ రోజూ ఏ చిన్న మంచి పని చేయకుండా వదిలిపెట్టకూడదు'. ఒకరోజు పక్షి గూడును కాపాడాడు, మరోరోజు ఆకలితో ఉన్న కుక్కకు ఆహారం పెట్టాడు. ఇలా ప్రతిరోజూ ఒక చిన్న మంచి పని చేయడం అలవాటు చేసుకున్నాడు.
ఏళ్లు గడిచాయి. అర్జున్ పెద్దవాడయ్యాడు. ఒకానొక సమయంలో అర్జున్ జీవితంలో పెద్ద సమస్య ఎదురైనప్పుడు, అతను గతంలో చేసిన చిన్న చిన్న సహాయాలే అతనికి అండగా నిలిచాయి. అతను చేసిన ప్రతి చిన్న మంచితనం, అతని జీవిత ప్రయాణంలో అడ్డంకులు రాకుండా కాపాడే ఒక బలమైన రక్షణ కవచంలా మారింది.
