ಬೆಟ್ಟದ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ತಾತನೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಜಯ್ನ ತಾತ ಯಾವಾಗಲೂ ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಅಜಯ್ ಕೇಳಿದನು, "ತಾತಾ, ನೀವು ಪ್ರತಿದಿನ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ? ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಲ್ಲವೇ?"
ತಾತ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, "ಅಜಯ್, ನಾವು ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯವೂ ಒಂದು ಬೀಜದಂತೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ಒಂದು ಬೀಜವನ್ನು ಬಿತ್ತಿದರೆ, ಅದು ಮುಂದೆ ದೊಡ್ಡ ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ."
ಮರುದಿನ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗ, ಅಜಯ್ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧರು ಭಾರವಾದ ಚೀಲವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಮೊದಲು ಅಜಯ್ಗೆ ಆಟವಾಡಲು ಹೋಗಬೇಕೆಂದೇ ಅನ್ನಿಸಿತು, ಆದರೆ ತಾತನ ಮಾತು ನೆನಪಾಯಿತು. ಅವನು ಹೋಗಿ ಆ ಚೀಲವನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದನು. ಆ ವೃದ್ಧರ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ನಗು ಅಜಯ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷ ನೀಡಿತು.
ಅಂದಿನಿಂದ ಅಜಯ್ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದನು: 'ಪ್ರತಿದಿನ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲೇಬೇಕು'. ಒಂದು ದಿನ ಹಕ್ಕಿಯ ಗೂಡನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು, ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಹಸಿದ ನಾಯಿಗೆ ಆಹಾರ ನೀಡಿದನು. ಹೀಗೆ ದಿನವೂ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋದನು.
ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಅಜಯ್ ದೊಡ್ಡವನಾದನು. ಅವನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಷ್ಟದ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯಗಳು ಅವನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ಬಂದವು. ಅವನು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ಜನರೇ ಅವನ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ನೆರವಾದರು. ಅಜಯ್ ಮಾಡಿದ ಪ್ರತಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸವೂ ಅವನ ಜೀವನದ ಹಾದಿಯನ್ನು ಸುಗಮಗೊಳಿಸಿದ ಕಲ್ಲುಗಳಂತಿದ್ದವು.
