அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரியில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தாத்தா மிகவும் அமைதியானவர், ஆனால் எப்போதும் ஏதோ ஒரு நற்பணியில் ஈடுபட்டு இருப்பார். ஒரு நாள் கதிர் கேட்டான், "தாத்தா, நீங்கள் தினமும் ஏன் இவ்வளவு வேலை செய்கிறீர்கள்? கொஞ்சம் ஓய்வு எடுக்கலாமே!"
தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "கதிர், நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு சிறிய உதவியும் ஒரு விதையைத் தூவுவதற்குச் சமம். ஒரு நாள் அது பெரிய மரமாக வளரும்."
அடுத்த நாள், கதிர் பள்ளி முடிந்து வரும்போது, வழியில் ஒரு முதியவர் கனமான மூட்டையைத் தூக்க முடியாமல் தவிப்பதைப் பார்த்தான். முதலில் அவனுக்குத் தன் விளையாட்டைப் பற்றித்தான் நினைத்தது. ஆனால், தாத்தாவின் வார்த்தைகள் அவன் நினைவுக்கு வந்தன. மெதுவாகச் சென்று அந்த மூட்டையைத் தாங்கிப் பிடித்தான். அந்த முதியவர் அவனது தலையைத் தடவி, "நன்றி தம்பி!" என்று சொன்னபோது, கதிரின் உள்ளம் மகிழ்ச்சியில் நிறைந்தது.
அடுத்த நாள், ஒரு சிறிய பறவை கூடு கீழே விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டான். அதை மெதுவாக எடுத்து பாதுகாப்பான இடத்தில் வைத்தான். ஒரு நாள், ஒரு வழிப்போக்கருக்குத் தண்ணீர் கொடுத்தான், மற்றொரு நாள் ஒரு காயம்பட்ட நாய்க்கு மருந்து போட்டான். இப்படி ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு சிறிய நற்செயலைச் செய்யத் தொடங்கினான் கதிர்.
சில ஆண்டுகள் கடந்தன. கதிர் வளர்ந்து பெரியவனானான். அவன் செய்த அந்தச் சிறிய உதவிகள் அனைத்தும் இன்று அவனுக்குத் துணையாக இருந்தன. அவன் ஒரு கடினமான சூழலில் சிக்கியபோது, அவன் அன்று செய்த உதவிகளால் அவனுக்குத் தெரிந்த பலரும் அவனுக்குத் தெரியாமல் உதவி செய்தனர். கதிரின் வாழ்க்கை ஒரு அழகான நந்தவனமாக மாறியது. அவன் செய்த ஒவ்வொரு நற்பணியும் அவனது வாழ்க்கைப் பாதையைச் செம்மைப்படுத்திய கற்களாக மாறின.
