ఒక అందమైన గ్రామంలో రామ్ మరియు సీత అనే దంపతులు ఉండేవారు. రామ్ ఒక రైతు, సీత ఒక గొప్ప కళాకారిణి. వారు చాలా సంతోషంగా ఉండేవారు. ఒక సంవత్సరం ఆ గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. పంటలు పండలేదు, ప్రజలు ఆహారం కోసం ఇబ్బంది పడుతున్నారు. రామ్ చాలా ఆందోళన చెందాడు. 'సీత, మనం వచ్చే కొన్ని నెలల వరకు బతకడానికి మన దగ్గర ఉన్న ధాన్యాన్ని దాచుకోవాలి' అని చెప్పాడు.
సీత కాసేపు ఆలోచించింది. గ్రామంలోని చాలా కుటుంబాలు ఆకలితో అలమటిస్తున్నాయని ఆమెకు తెలుసు. ఆమె రామ్తో, 'మనం దాచుకోవడం ముఖ్యం, కానీ మన చుట్టూ ఉన్నవారు ఆకలితో ఉన్నప్పుడు మనం మాత్రమే తినడం ధర్మమా?' అని అడిగింది. రామ్ మొదట సంకోచించినా, సీత కళ్ళలోని కరుణను చూసి అతని మనసు మారింది.
వారు తమ దగ్గర ఉన్న ఆహారంలో కొంత భాగాన్ని పేదవారికి ఇవ్వాలని నిర్ణయించుకున్నారు. దీనివల్ల వారికి కొంచెం ఇబ్బంది కలిగినా, వారి మనసులకు ఎంతో తృప్తి లభించింది. కొద్ది రోజుల్లోనే వర్షాలు పడ్డాయి, పంటలు బాగా పండాయి. గ్రామస్తులందరూ వారి మంచి మనసును మెచ్చుకున్నారు. రామ్ మరియు సీత తమ ఇల్లు కేవలం గోడలతో మాత్రమే కాదు, ప్రేమ మరియు ధర్మంతో నిండి ఉందని గ్రహించారు.
