ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ ഒരു കർഷകനും മീര ഒരു തുന്നൽക്കാരിയുമായിരുന്നു. അവർ വളരെ സന്തോഷത്തോടെയാണ് കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. ഒരു വർഷം ആ ഗ്രാമത്തിൽ കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായി. കൃഷികൾ നശിച്ചുപോയി, ജനങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷണത്തിന് ബുദ്ധിമുട്ട്setന്നു. മാധവൻ വളരെ വിഷമിച്ചു. 'മീര, വരാനിരിക്കുന്ന മാസങ്ങളിൽ നമുക്ക് ഭക്ഷണം കിട്ടാൻ നമ്മുടെ കയ്യിലുള്ള ധാന്യങ്ങൾ മുഴുവൻ കരുതിവെക്കണം,' എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു.
മീര കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു. ഗ്രാമത്തിലെ പല കുടുംബങ്ങളും പട്ടിണിയിലാണെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. അവൾ മാധവനോട് ചോദിച്ചു, 'നമ്മൾ കരുതിവെക്കുന്നത് നല്ലതാണ്, പക്ഷേ നമ്മുടെ അയൽവാസികൾ പട്ടിണി കിടക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ മാത്രം ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് ശരിയാണോ? നന്മ ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലുത്.'
മാധവൻ ആദ്യം മടിച്ചുനിന്നെങ്കിലും മീരയുടെ കരുണ നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവന്റെ മനസ്സ് മാറി. അവർ തങ്ങളുടെ പക്കലുള്ള ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം പാവപ്പെട്ടവർക്ക് നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇത് അവർക്ക് വലിയ നഷ്ടമാണെന്ന് തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും, അവരുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു സമാധാനം തോന്നി. താമസിയാതെ മഴ പെയ്തു, കൃഷികൾ വീണ്ടും സമൃദ്ധമായി. ഗ്രാമവാസികൾ അവരെ ബഹുമാനത്തോടെ നോക്കി. സ്നേഹവും നന്മയും നിറഞ്ഞതുകൊണ്ട് അവരുടെ ജീവിതം അർത്ഥവത്തായതായി അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
