ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வசித்து வந்தனர். மாறன் ஒரு விவசாயி, நிலா ஒரு சிறந்த கைவினைஞர். அவர்கள் இருவரும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர். ஒருமுறை, அந்த கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. விளைச்சல்கள் குறைந்து, மக்களின் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்பட்டது. மாறன் மிகவும் கவலையடைந்தான். 'நிலா, நம்மிடம் இருக்கும் தானியங்களைச் சேமித்து வைத்தால் தான் நாம் அடுத்த சில மாதங்கள் உயிர் பிழைக்க முடியும்' என்று கூறினான்.
நிலா ஒரு நிமிடம் யோசித்தாள். அவளுக்குத் தெரியும், அந்த கிராமத்தில் பல ஏழைக் குடும்பங்கள் பசியால் வாடிக்கொண்டிருக்கின்றன என்று. அவள் மாறனிடம், 'நாம் சேமிப்பது முக்கியம்தான், ஆனால் நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் பசியால் வாடும்போது, நாம் மட்டும் உண்பது அறமா?' என்று கேட்டாள். மாறன் முதலில் தயங்கினான், ஆனால் நிலாவின் கண்களில் இருந்த கருணையைப் பார்த்ததும் அவனது மனம் மாறியது.
அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து, தங்களுக்கு இருந்த உணவில் ஒரு பகுதியை ஒதுக்கி, பசியால் வாடும் மற்றவர்களுக்குக் கொடுத்தனர். அந்தச் செயல் அவர்களுக்குப் பெரிய பொருளாதார இழப்பை ஏற்படுத்தியது போலத் தோன்றினாலும், கிராம மக்கள் அனைவரும் அவர்களைப் போற்றித் துதித்தனர். காலப்போக்கில் மழை பெய்தது, விளைச்சல் பெருகியது. மாறனும் நிலாவும் ஒருவருக்கொருவர் காட்டிய அன்பாலும், அவர்கள் செய்த நற்செயல்களாலும் அந்த ஊரிலேயே முன்மாதிரியான தம்பதியினர் ஆனார்கள். அவர்களின் இல்லம் வெறும் சுவர்களால் ஆனது மட்டுமல்ல, அது அன்பு மற்றும் அறத்தால் ஆனது.
