ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರವಿ ಮತ್ತು ಲತಾ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳಿದ್ದರು. ರವಿ ಒಬ್ಬ ರೈತ, ಲತಾ ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ಕರಕುಶಲತಜ್ಞೆ. ಅವರು ಬಹಳ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಬೆಳೆಗಳು ಒಣಗಿಹೋದವು, ಜನರ ಜೀವನ ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ರವಿ ತುಂಬಾ ಚಿಂತಿತನಾದನು. 'ಲತಾ, ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು, ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ನಾವು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು,' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಲತಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಯೋಚಿಸಿದಳು. ಹಳ್ಳಿಯ ಅನೇಕ ಕುಟುಂಬಗಳು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಅವಳು ರವಿಯ ಬಳಿ, 'ನಾವು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯವೇ ಹೌದು, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ನೆರೆಹೊರೆಯವರು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವಾಗ ನಾವು ಮಾತ್ರ ಆಹಾರವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸರಿಯೇ? ಧರ್ಮದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದು ಮುಖ್ಯ,' ಎಂದಳು.
ರವಿ ಮೊದಲು ಹಿಂಜರಿದನು, ಆದರೆ ಲತಾಳ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಯಿತು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಆಹಾರದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ನೀಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಇದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವಾದರೂ, ಅವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಮಳೆ ಬಂದಿತು, ಬೆಳೆಗಳು ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ ಬೆಳೆದವು. ಅವರ ಈ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣದಿಂದಾಗಿ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯೇ ಅವರನ್ನು ಗೌರವಿಸತೊಡಗಿತು. ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಜೀವನವೇ ನಿಜವಾದ ಸುಖ ಎಂದು ಅವರು ಅರಿತುಕೊಂಡರು.
