ఒక అందమైన గ్రామంలో సోము అనే రైతు ఉండేవాడు. అతనికి తంబి అనే కొడుకు ఉన్నాడు. సోము దగ్గర చాలా భూమి మరియు పశువులు ఉండేవి. కానీ సోము తరచుగా తన కొడుకుతో ఇలా అనేవాడు, 'తంబి, నేను దాచుకున్న ఈ బంగారం, భూమి ఒకరోజు పోవచ్చు, కానీ నువ్వు చేసే మంచి పనులే నాకు నిజమైన సంపద.'
తంబి చాలా మంచివాడు మరియు కష్టపడే తత్వం ఉన్నవాడు. ఒక సంవత్సరం గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. చెరువులు ఎండిపోయాయి, పంటలు దెబ్బతిన్నాయి. సోము పొలం కూడా ఎండిపోయింది. ఆ సమయంలో తంబి ఒక గొప్ప పని చేశాడు. అతను తన దగ్గర ఉన్న కొద్దిపాటి పొదుపు డబ్బుతో గ్రామ ప్రజల పశువుల కోసం మేతను, రైతులకు అవసరమైన విత్తనాలను కొన్నాడు. అంతేకాకుండా, తన చిన్న పొలంలో ఒక చిన్న బావి తవ్వి, అందులోని నీటిని ఇతర రైతులకు కూడా పంచుకున్నాడు.
తంబి చేసిన ఈ సాయం వల్ల గ్రామమంతా అతన్ని ఎంతో గౌరవించింది. సోము పేరు కూడా ఆ ఊరిలో ఎంతో గొప్పగా వినిపించింది. బంగారం లేదా భూమి ఇచ్చే గౌరవం కంటే, తన కొడుకు చేసిన ఈ మంచి పనుల వల్ల తనకు లభించిన ఈ పేరు మరియు గౌరవమే నిజమైన సంపద అని సోము గ్రహించాడు. తంబియే తన నిజమైన సంపద అని సోము తెలుసుకున్నాడు.
