ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಮು ಎಂಬ ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ತಂಬಿ ಎಂಬ ಮಗನಿದ್ದನು. ಸೋಮು ಹಿರಿಯ ರೈತನಾಗಿದ್ದು, ಅವನಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಜಮೀನು ಮತ್ತು গವಿಗಳಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಸೋಮು ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು, 'ತಂಬಿ, ನಾನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಈ ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಒಂದು ದಿನ ಮಾಯವಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ನೀನು ಮಾಡುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳೇ ನನಗೆ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು.'
ತಂಬಿ ತುಂಬಾ ದಯಾಮಯಿ ಮತ್ತು ಶ್ರಮಜೀವಿ ಆಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಕೆರೆ-ಕುಂಟೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಬತ್ತಿಹೋದವು, ಬೆಳೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಣಗಿಹೋದವು. ಸೋಮುನ ಜಮೀನೂ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿತ್ತು. ಆಗ ತಂಬಿ ತನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಸಣ್ಣ ಉಳಿತಾಯದ ಹಣದಿಂದ ಹಳ್ಳಿಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಮೇವು ಮತ್ತು ಬೀಜಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟನು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ತನ್ನ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬಾವಿಯನ್ನು ತೋಡಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ನೀರನ್ನು ಇತರ ರೈತರಿಗೂ ಹಂಚಿಕೊಟ್ಟನು.
ತಂಬಿಯ ಈ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಕೆಲಸದಿಂದ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿ ಅವನನ್ನು ಗೌರವಿಸತೊಡಗಿತು. ಸೋಮುನ ಹೆಸರು ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹರಡಿತು. ಚಿನ್ನ ಅಥವಾ ಭೂಮಿ ನೀಡುವ ಗೌರವಕ್ಕಿಂತ, ತನ್ನ ಮಗನ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳು ತನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಗೌರವವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿವೆ ಎಂದು ಸೋಮು ಅರಿತನು. ತಂಬಿಯೇ ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು ಎಂದು ಸೋಮು ಅರಿತುಕೊಂಡನು.
