സമാധാനപരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ സോമു എന്ന കർഷകൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് തമ്പി എന്നൊരു മകനുണ്ടായിരുന്നു. സോമുവിന് ധാരാളം ഭൂമിയും കന്നുകാലികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും സോമു മകനോട് എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു, 'തമ്പി, ഞാൻ സമ്പാദിച്ച ഈ സ്വർണ്ണവും ഭൂമിയും ഒരുനാൾ ഇല്ലാതാകാം, എന്നാൽ നീ ചെയ്യുന്ന നല്ല പ്രവർത്തികളാണ് എന്റെ യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത്.'
തമ്പിയുടെ അച്ഛന്റെ കഠിനാധ്വാനം കണ്ട് വളർന്ന ഒരു നല്ല കുട്ടിയായിരുന്നു അവൻ. ഒരു വർഷം ഗ്രാമത്തിൽ കഠിനമായ വരൾച്ചയുണ്ടായി. കുളങ്ങളും കിണറുകളും വറ്റിപ്പോയി, കൃഷികൾ നശിച്ചു. സോമുവിന്റെ കൃഷിയിടവും കഷ്ടത്തിലായി. ഈ സമയത്ത് തമ്പി ഒരു കാര്യം ചെയ്തു. അവൻ തന്റെ ചെറിയ സമ്പാദ്യം ഉപയോഗിച്ച് ഗ്രാമത്തിലെ മൃഗങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമായ തീറ്റയും വിത്തുകളും വാങ്ങി നൽകി. കൂടാതെ, തന്റെ ചെറിയ പറമ്പിൽ ഒരു കിണർ കുഴിക്കുകയും അതിലെ വെള്ളം മറ്റ് കർഷകർക്കും പങ്കുവെക്കുകയും ചെയ്തു.
തമ്പിയുടെ ഈ പ്രവർത്തി ഗ്രാമം മുഴുവൻ പ്രശംസിച്ചു. സോമുവിന്റെ പേരും ഗ്രാമത്തിൽ വലിയ ബഹുമാനത്തോടെ അറിയപ്പെട്ടു. സ്വർണ്ണത്തേക്കാളും ഭൂമിയേക്കാളും തനിക്ക് ലഭിച്ച വലിയ സമ്പത്ത് മകന്റെ നന്മയാണെന്ന് സോമു തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തമ്പി തന്നെയായിരുന്നു തന്റെ യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത് എന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി.
