ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்குத் தம்பி என்ற ஒரு மகன் இருந்தான். சோமுவிடம் நிறைய நிலங்களும் மாடுகளும் இருந்தன. ஆனால், சோமு எப்போதும் ஒரு கவலையில் இருந்தார். அவர் தனது மகனைப் பார்த்து, 'தம்பி, நான் சேர்த்து வைத்திருக்கும் இந்தத் தங்கம், நிலம் எல்லாம் ஒருநாள் காணாமல் போகலாம். ஆனால் நீ செய்யும் நல்ல செயல்களே எனக்கு உண்மையான சொத்து' என்று அடிக்கடி கூறுவார்.
தம்பி ஒரு அமைதியான சிறுவன். அவன் தனது தந்தையின் கடின உழைப்பைக் கண்டு வளர்ந்தான். ஒருமுறை கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. நீர்நிலைகள் வற்றிப்போயின, மக்கள் உணவின்றித் தவித்தனர். சோமுவின் நிலமும் காய்ந்து போனது. அப்போது தம்பி என்ன செய்தான் தெரியுமா? அவன் தனது சேமிப்பிலிருந்த சிறு தொகையைக் கொண்டு, கிராமத்து மக்களுக்குத் தேவையான விதைகளையும், மாடுகளுக்குத் தேவையான தீவனத்தையும் வாங்கினான். மேலும், தனது சிறிய நிலத்தில் ஒரு சிறிய கிணறு தோண்டி, அந்த நீரை மற்ற விவசாயிகளுக்கும் பகிர்ந்து கொடுத்தான்.
தம்பியின் இந்தச் செயலால் கிராமமே அவனைக் கொண்டாடியது. சோமுவின் பெயர் அந்த ஊரில் உயர்ந்து போனது. சோமுவுக்கு அப்போதுதான் புரிந்தது, தங்கம் அல்லது நிலம் தரும் பெருமையை விட, தன் மகன் செய்த இந்த நற்செயல் அவருக்குப் பெரும் புகழையும், மதிப்பையும் தேடித்தந்துவிட்டது என்று. தம்பி தான் தனது உண்மையான செல்வம் என்பதை சோமு உணர்ந்தார்.
