ఒక అందమైన గ్రామంలో రవి అనే సంగీత విద్వాంసుడు ఉండేవాడు. అతను పిల్లనగ్రోవి మరియు వీణను అద్భుతంగా వాయించగలడు. అతని సంగీతం వినడానికి ఊరి జనం అంతా ముగ్ధులయ్యేవారు. ఒకరోజు అతని స్నేహితుడు సోము రవిని చూడటానికి వచ్చాడు. 'రవి, నీ పిల్లనగ్రోవి శబ్దం ఎంత మధురంగా ఉంది! ప్రపంచంలోనే అత్యంత తీయని సంగీతం ఇదే!' అని సోము మెచ్చుకున్నాడు.
అదే సమయంలో రవి మూడు ఏళ్ల కొడుకు కవిన్ తడబడుతూ నడుచుకుంటూ వచ్చాడు. అతను 'నాన్న... పాలు...' అని మాటలు తడబడుతూ చెప్పడానికి ప్రయత్నించాడు. రవికి ఆ చిన్నారి మాటలు ఏదో దివ్యమైన సంగీతంలా అనిపించాయి. రవి నవ్వుతూ కవిని ఎత్తుకున్నాడు.
ఇది చూసి సోము, 'రవి, ఆ చిన్నపిల్లాడు చేసే శబ్దంలో నీకు ఏ సంగీతం వినిపిస్తోంది?' అని అడిగాడు.
రవి ప్రశాంతంగా ఇలా అన్నాడు, 'సోము, నీకు పిల్లనగ్రోవి మరియు వీణల సంగీతం అంటే ఇష్టం, అది నిజమే. కానీ, ఒక బిడ్డ మాటలను వినని వాడు ఆ మధురతను తెలుసుకోలేడు. ఆ చిన్నారి మాటలు ఇచ్చే ఆనందం ఏ వాయిద్యం కూడా ఇవ్వలేదు.'
నిజమైన సంగీతం వాయిద్యాలలో కాదు, పిల్లల అమాయకపు మాటలలో ఉంటుందని సోము గ్రహించాడు.
