ஒரு அழகான கிராமத்தில் ரவி என்ற ஒரு இசைக்கலைஞர் வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்குப் புல்லாங்குழல் மற்றும் யாழ் வாசிப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் உண்டு. அவனது இசை ஊரையே மயக்கும் வகையில் இருக்கும். ஒருநாள், ரவியின் நண்பன் சோமு அவனிடம் வந்தான். 'ரவி, நீ வாசிக்கும் இந்த இசை எவ்வளவு இனிமையானது! உலகிலேயே சிறந்த இசை இதுதான்' என்று ரவியைப் புகழ்ந்தான்.
அப்போது ரவியின் மூன்று வயது மகன் கவின், தத்தித் தத்தி நடந்து வந்து, 'அப்பா... பால்... ஆத்தா...' என்று புரியாத மொழியில் கொஞ்சிக் கொண்டே வந்தான். அவன் தடுமாறிப் பேசும் அந்தச் சொற்கள் ரவிக்கு ஒரு தெய்வீக இசையைத் தருவது போல இருந்தது. ரவி சிரித்துக்கொண்டே கவினைத் தூக்கிக் கொண்டான்.
சோமு இதைப் பார்த்துவிட்டு, 'ரவி, உன் மகன் பேசுவது வெறும் சத்தம் தான், இதில் என்ன இசை இருக்கிறது?' என்று கேட்டான். ரவி அமைதியாகச் சொன்னான், 'சோமு, நீ புல்லாங்குழல் மற்றும் யாழின் இசையை ரசிக்கிறாய், அது உண்மைதான். ஆனால், ஒரு குழந்தையின் மழலைச் சொல் தரும் இனிமையை நீ கேட்டதில்லை. அந்தச் சொற்கள் எந்த இசையாலும் ஈடு செய்ய முடியாத பேரானந்தத்தைத் தரும்.'
சோமுவுக்கு அப்போதுதான் புரிந்தது, உலகிலேயே மிகச்சிறந்த இசை ஒரு குழந்தையின் சிரிப்பிலும், அவர்கள் பேசும் அந்தத் தடுமாறும் மழலைச் சொற்களிலும்தான் ஒளிந்திருக்கிறது என்று.
