ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರವಿ ಎಂಬ ಸಂಗೀತಗಾರನಿದ್ದನು. ಅವನು ಕೊಳಲು ಮತ್ತು ವೀಣೆಯನ್ನು ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿ ನುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಸಂಗೀತ ಕೇಳಲು ಇಡೀ ಊರೇ ಮಾರುಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ಗೆಳೆಯ ಸೋಮು ಅವನ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು. 'ರವಿ, ನಿನ್ನ ಕೊಳಲಿನ ನಾದ ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ! ಇದು ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಮಧುರವಾದ ಸಂಗೀತ,' ಎಂದು ಸೋಮು ಹೊಗಳಿದನು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರವಿಯ ಮೂರು ವರ್ಷದ ಮಗ ಕವಿನ್ ಅಂಬೆಗಾಲಿಡುತ್ತಾ ಬಂದನು. ಅವನು 'ಅಪ್ಪಾ... ಹಾಲು...' ಎಂದು ತಡಬಡಾಯಿಸುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ರವಿಗೆ ಆ ಮಗುವಿನ ಮಾತುಗಳು ಯಾವುದೇ ಸಂಗೀತಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಧುರವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿದವು. ರವಿ ನಗುತ್ತಾ ಕವಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಸೋಮು, 'ರವಿ, ಆ ಮಗು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಏನು ಸಂಗೀತವಿದೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ರವಿ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು, 'ಸೋಮು, ನಿನಗೆ ಕೊಳಲು ಮತ್ತು ವೀಣೆಯ ಸಂಗೀತ ಇಷ್ಟವಾಗಬಹುದು, ಅದು ನಿಜವೇ. ಆದರೆ, ಮಗುವಿನ ಮழಲೆಯನ್ನು ಕೇಳದವನಿಗೆ ಅದರ ಮಧುರತೆ ತಿಳಿಯದು. ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಾತುಗಳು ನೀಡುವ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಯಾವುದೇ ವಾದ್ಯ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.'
ಮಗುವಿನ ಮುಗ್ಧ ನಾದವೇ ನಿಜವಾದ ಸಂಗೀತವೆಂದು ಸೋಮು ಅರಿತುಕೊಂಡನು.
